Factum Veritatis

'Εμαθα να ταξιδεύω σε δύσκολες θάλασσες.
'Εμαθα να χαράζω ευθείες, για να περάσει το φως, να κρατώ τα μάτια μου ανοιχτά στο πυκνό σκοτάδι.

Προσπάθησα να κοιτάξω την αλήθεια που κρύβουν τα μάτια απέναντι... Να κοιτάξω την αλήθεια -όχι με τα μάτια μου, όχι, θα έβλεπα συνεχώς τον ίδιο παράξενο γαλαζιοπράσινο ίλιγγο που βλέπω και στα όνειρα μου-, αλλά με τα μάτια απέναντι...

''Βίωση'' το είπαν οι ψυχολόγοι.

Ακούγεται παρανοϊκά υπέροχο, αλλά...

Πώς, γιατρέ μου?

Σκέψου, αν κάποιος έμπαινε στη θέση σου, εάν σε Βίωνε έστω για μια στιγμή...

Να καταλάβαινε τι νιώθεις, γιατί ξενυχτάς περιμένοντας μια φωνή ή μια οθόνη, γιατί την ίδια στιγμή που κάνεις κάποια ψυχή ευτυχισμένη, κάποια άλλη αργοπεθαίνει, γιατί ενώ φοβάσαι τα ύψη πέφτεις με τα μάτια κλειστά, γιατί η αδιόρατη γεύση της φωτιάς σε διαπερνάει όπως το ρεύμα δύο χέρια αθώα, βρεγμένα, υγρά...

Να καταλάβαινε πως δε φταις εσύ που ερωτεύτηκες τον άνεμο, επειδή μια μέρα λάτρεψες τα πανιά σου όταν φούσκωσαν...

Και πες ότι τα κατάφερες, ότι Βίωσες πραγματικά, ότι είδες την αλήθεια μέσα από τα μάτια απέναντι...

Γιατί λυπάσαι?

Δεν αντέχεις αυτό που είδες, ε?

Οχι?

Μα.. στάσου, εσύ κλαις...

Γιατί?

"Δάκρυ γίνεται ό.τι δεν αντέχει το ανθρώπινο σώμα''.

Μη σε ξαναδώ έτσι...

Ξέρεις ότι αντέχεις.

Να κλαις μονάχα επειδή εκείνη τη μέρα που μύρισες τη βροχή δε βγήκες έξω να Της μιλήσεις, -ναι, για τη θάλασσα λέω-

γιατί φοβήθηκες τον κεραυνό.

(κοίτα να δεις... από μικρός ζωγράφιζες κεραυνούς, σωστά?)

Διάσταση του Παντός

Είναι η απουσία της φαντασίας που μεταβάλλει τον άνθρωπο σε ανάπηρο της πραγματικότητας...

Μα.. τι συμβαινει?
Δεν ονειρεύεστε πια?

Εσύ, Ουρανέ μου, που μέσα στα μάτια τους πάντα με καλοσύνη χαμογελάς...
πού να' σαι τώρα?

Πιστεύω στη φαντασία, γιατί φουρτουνιάζει το αίμα που κυλάει στις φλέβες μου, γιατί κάνει τα μέλη μου να μουδιάζουν στο άγγιγμά της....

Πιστεύω στη φαντασία,

γιατί μπορεί να αλλάξει αυτόν τον Κόσμο, το Μικρό, το Μέγα,

γιατί μπορεί να κάνει τ' αστέρια να βρούνε το δρόμο τους στη μεγάλη λεωφόρο του ουρανού,

γιατΙ μπορεί εξαιτίας της τα λουλούδια να ριζώσουν βαθιά στα σπλάχνα της γης,

γιατί μπορεί να με σπρώξει και μένα στο αιώνιο είναι Της....

Πίστεψέ Την.

Πίστεψέ με...


Είδα.

ΕλπίΖΩ στο φως

Η ιδανική επικοινωνία, εκείνη που ακολουθεί το συντομότερο δρόμο ανάμεσα σε δυο ανθρώπους, μια επικοινωνία που να νοιώθεται

ολοκληρωτικά όπως η ζεστασιά ή το κρύο,

συγκλονιστικά όπως ο έρωτας ή ο τρόμος,

μυστηριακά όπως η βουή του δάσους ή της θάλασσας,

θα μπορούσε ποτέ να γίνει όργανο και σκοπός ζωής;

Ο έρωτας ,

όνομα ουσιαστικόν ,
πολύ ουσιαστικόν ,
ενικού αριθμού ,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού ,
γένους ανυπεράσπιστου .
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες .

Ο φόβος ,
όνομα ουσιαστικόν ,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός :
οι φόβοι .
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα .

Η μνήμη ,
κύριο όνομα των θλίψεων ,
ενικού αριθμού ,
μόνο ενικού αριθμού
και άκλιτη .
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη .

Η νύχτα ,
όνομα ουσιαστικόν ,
γένους θηλυκού ,
ενικός αριθμός .
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες .
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Κική Δημουλά ''Ο πληθυντικός αριθμός''

ΥΓ. Ξέρω πως είναι τίποτε όλ' αυτά

και πως η γλώσσα που μιλώ δεν έχει αλφάβητο...

Ko-φτερά Μα-χέρια

Πολύ δεν θέλει ο κόσμος

Ένα κάτι

Ελάχιστο. Σαν τη στραβοτιμονιά πριν από το δυστύχημα

Όμως

Ακριβώς

Προς

Την αντίθετη κατεύθυνση

Φοβάσαι τη νύχτα να μη σε σκεπάσει με το χρώμα της...

Φοβάσαι την αυγή μην ξημερώσει πιο πικρή, πιο απαρηγόρητη...

Δεν αφήνεις όμως τον ήλιο να μπει και να απλωθεί στη ζεστή κάμαρα της ψυχής σου.

Φοβάσαι την πολιτεία με τον κόσμο της...

Μα και η μοναξιά σου σε φοβίζει.

Κι όμως...

Δεν αφήνεις την ειρήνη να'ρθει να σε αγκαλιάσει.

Γιατί?

Γιατί αυτή είναι λευκή και οι άνθρωποι άλλοι άσπροι και άλλοι μαύροι.

Πόσα, αλήθεια, αστέρια από τον ουρανό σε αγνοούν?

Πόσοι, αλήθεια, άνθρωποι δεν ξέρουν ότι τους αγαπάς, ενώ εσύ ξενυχτάς?

Πόσες φορές, άραγε, έχεις φτάσει σε σημείο -δεν πάει άλλο πια-?

Κι όμως, δε μίλησες...

Κι όταν μίλησες, δεν είχες φωνή...

Όπως στα όνειρα...

Φωνάζεις, αλλά δε σε ακούει κανείς.

Θυμήσου όμως... Στα όνειρα έχεις ανυπέρβλητη Δύναμη.

Γι' αυτό ξυπνάς με το ρυθμό ταμπούρλων που ξεχειλίζει από το στήθος σου.

Ή επειδή δεν αντέχεις να δεις τη συνέχεια... πόση δύναμη κρύβει το άβατο υποσυνείδητό σου.

Παραδέξου το...

Είσαι πιο δυνατός όταν ονειρεύεσαι.

Σε ένα όνειρο βλέπεις το χορό της φαντασίας γύρω από τη φωτιά του ύπνου.

Ζήσε λοιπόν το όνειρο...

Κι ας πέσει η φωτιά του να σε κάψει.

Είδες ο Ίκαρος?