'Ετσι λεπτά σ' αγαπώ...
'Οπως το φιλί στο δροσερό αέρα...
Σαν μια ιδέα.
Σαν μια σκιά, σαν το αχνό δειλινό που ξεπροβάλλει στο μαγεμένο ορίζοντα...
'Ετσι λεπτά σ' αγαπώ, σα σκιά κάποιου ονείρου, σα μουσική ενός απόμακρου σκοπού.
Τόσο λεπτά...
τόσο ωραία πονώ, σαν τα λουλούδια που γέρνουν για να αφήσουν κάποιο κλάμα τους...
και που πάλι την αυγή τα βλέπω να ξαναζωντανεύουν και να αναζητούν τη συντροφιά σου.
Πέρασε ένας άνεμος και μου άφησε για σημάδι μια πληγή...
Φορούσε το άρωμα από το τυχαίο άγγιγμά σου,
έτρεχε με το βλέμμα σου.
Αν ήμουν θάλασσα, θα άφηνε την ψυχή μου ελεύθερη να σε νοσταλγήσω...
Βραδυάζει.
Μια ακόμα νύχτα και μια ακόμα σκοτεινιά έρχονται να σκεπάσουν τα πάντα.
Μια ακόμα ημέρα πέρασε και έφυγε έτσι απλά, αφήνοντας στο μυαλό μου την ίδια μορφή, τις ίδιες σκέψεις, τις ίδιες γλυκές αναμνήσεις... Αφήνοντας στα μάτια μου τα ίδια δάκρυα.
Μόλις αρχίσει η άλλη μέρα, ο ήλιος αρχίζει από ψηλά να αργοφέγγει προσπαθώντας με τα παιχνιδίσματά του
-πάνω στο ατσαλένιο της θάλασσας-
να δώσει μια άλλη, δική του διάσταση στον κόσμο.
Κάποτε θα πρέπει να μιλήσεις γι΄αυτόν που αγάπησες όταν στο ζητήσει ο εαυτός σου.
Τότε θα είσαι ώριμη για να κλάψεις αληθινά.
Θα είσαι ατέλειωτη, όπως το βλέμμα της μοναδικής σου αγάπης.
Θα' σαι πιο όμορφη με το δάκρυ στην άκρη των χειλιών σου που φίλησε...
Κλείνω τα μάτια για να μπορέσω να βρω το μυστικό συναπάντημα, κάτω από το χαμόγελο της Θάλασσας.
