Sententia

Άρωμα γλυκό, τριανταφυλλένιο διαπερνά το τείχοs της σιωπής κι αγκαλιάζει την μοναξιά, εισχωρώντας τρυφερά στο βάθοs της καρδιάς...

Κάτι συμβαίνει.

Τα φύλλα της ψυχής μου το μαρτυρούν! Μιλούν τόσο πυκνά, πιο πυκνά κι από διαβασμένους ανθρώπους.

Κάποτε θα πρέπει να μιλήσω.

Θα ''Πρέπει''? Όχι, όχι... η λέξη αυτή δεν χωράει εδώ.

Όχι ΚΑΙ εδώ.

Θα σφίξω τα χέρια, θα κλείσω τα μάτια και θα αφήσω τη Μνήμη να δείρει τα περασμένα.

Μου το ζητάει ο Εαυτός μου.

Τότε μόνο θα είμαι ώριμη για να κλάψω αληθινά.

Θέλω να γίνω Ατελείωτη...

'Οπως οι λέξεις Θηλυκού Γένους.

Ελευθερία. Ψυχή.
Σκέψη. Δύναμη.
Μουσική.

Αγάπη.

'Ανθρωποι, ανοίξτε μου την πόρτα...

ΑΓΑΠΗΘΗΚΑ.

H Συμφωνία Της Ευτυχίας

Πρέπει λοιπόν να δώσεις την καρδιά σου την ώρα που θα στη ζητήσει ο άνεμος να τη φέρει στα μάτια σου

-πρόσεξε όμως μην κλάψεις...

Πρέπει να δώσεις την αγάπη σου στον Ήλιο να την κάνει φωτιά στον κόσμο της ψυχής σου

-πρόσεχε όμως μην τυφλωθείς...

Κοίταξε μόνο τα χέρια σου αν μπορούν να κρατήσουν τον άνεμο...

Ρώτησε το Είναι σου αν μπορεί να ζητήσει από τον Ήλιο να σ' αφήσει 'Ανθρωπο...

Αφού τα κάνεις, βάλε ένα λουλούδι να φυτρώσει στην καρδιά σου...

Τότε θα νιώσεις ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ.