Ναι, πάλι.
Έχω γίνει γραφική, έτσι?
''Χάθηκα. Μέσα στους δρόμους, που μ΄έκλεψαν για πάντα...''
Περνάει η ζωή από μπροστά μου και πολλές φορές κάθομαι και τη βλέπω, αντί να ρίξω ένα σάλτο και να βουτήξω μέσα...
Είναι ασυνάρτητα όσα λέω, όπως και όλα όσα είναι στο κεφάλι μου αυτή τη στιγμή.
Όμως όσο ζαλισμένη και να είμαι, μερικές λέξεις μπορούν και με βρίσκουν...
Σ υ γ ν ώ μ η.
Σου υποσχέθηκα ότι θα αλλάξω, ότι θα εμφανιστώ ξανά, και δεν το έκανα.
Όμως το πέρασα αρκετά άσχημα όλο αυτό με την τέως φίλη μου, νυν -ούτε καν- γνωστή μου και κλείστηκα (πάλι) στον εαυτό μου.
Αναρωτιέμαι...
Πόσο καιρό χρειάζεται για να γίνει κάποιος από γνωστός, ''κρίσιμος'' και την ίδια στιγμή κάποιος άλλος να γίνει από κρίσιμος, ά γ ν ω σ τ ο ς ?
Να σου πω εγώ, που έμαθα...
Μια νύχτα.
Λυπάμαι που η δηθενιά της μου είχε ρίξει το πιο όμορφο πέπλο στα μάτια και δε με άφηνε να δω τόσο καιρό τι βρισκόταν γύρω μου...
Ακατέργαστα διαμάντια που μου έπιασαν το χέρι, την ώρα που δεν άντεχα τον πόνο και μου είπαν:
-Θέλουμε να έρθουμε μαζί σου...
Πάμε?
Πώς το λένε, μωρέ, εκείνο το στιχάκι από το σινεμά...
''Diamonds are girls' best friends''
Αλλά είπαμε.... Εγώ μόνο ασυνάρτητα καταλαβαίνω.
''Diamonds girls are best friends''
...ή κάτι τέτοιο. Είμαι και λίγο ζαλισμένη.
-Πάμε? Φύγαμε!!!
