Από αυτούς, πόσοι από εσάς έχετε ταξιδεψει στην πραγματικότητα και πόσοι στο χρόνο?
Οι δεύτεροι είμαστε σαφώς λιγότεροι ε?
Η πρώτη αίσθηση που έχεις από όλα τα καινούρια οπτικά ερεθίσματα είναι θαυμασμός, και σε κάποιες περιπτώσεις σύγκριση με τα ήδη ανακεκαλυμμένα... Μένεις στο θαυμασμό που σου προκαλεί ο θαυμασμός σου για την ομορφιά που ξεδιπλώνεται μπροστά στα έπληκτα μάτια σου.... όμως.... Όταν σε πιάνει εκείνη η εκπληκτική ανεξήγητη νοσταλγία -εκπληκτική ακριβώς επειδή είναι ανεξήγητη-, δεν κλείνεις τα μάτια? Έχεις σκεφτεί ποτέ να αγγίξεις αυτό που βλέπεις? Οχι, μην τα ανοίγεις... Η αλήθεια βρίσκεται σε κλειστά μάτια και ανοιχτό μυαλό... Το άγγιξες? Δεν ξέρω εσύ, αλλα εγώ ένιωσα σα κομμάτι ιστορίας στην οποία δεν υπήρξα ποτέ παρούσα... Για πρώτη φορά έπαψα να φέρω τον άχαρο τίτλο της τουρίστριας και αποφάσισα απλά να κλείσω τα μάτια και να ανοίξω τα αυτιά.... Στον τόπο που γεννήθηκα λέμε ''Ακούς μια μυρωδιά στον αέρα?'' Να πάρει, ναι, άκουσα τη μυρωδιά του, το χτύπο της καρδιάς του, αυτή τη φορά το ένιωσα μέχρι το κόκκαλο....
''Prochaine station: Mont des martyrs'
Ο τόπος αμαρτίας και γλεντιού, ασέλγεια αλλά και καλλιτεχνική δημιουργία. Πολύ αψέντι, έρωτας, χορός, πολύ χρήμα στις όμορφες γάμπες των χορευτριών, Moulin Rouge και
Chat Noir. Σαν μια αυταπάτη ευτυχίας, στα χρώματα του Καλλιτέχνη... Εκείνου του άντρα, γόνου δύο ανθρώπων, οι οποίοι ως ήδη συγγενείς πρώτου βαθμού του άφησαν κληρονομιά εκτός απο χρήματα και μια γενετική ανωμαλία, που ως αποτέλεσμα είχε να βλέπει τον κόσμο στο ενάμισο μέτρο και έτσι να βρει διέξοδο στη ζωγραφική...
Εδώ πάνω κατέφυγαν οι κατατρεγμένοι του πνεύματος και της τέχνης. Tα bohème και τα λούμπεν στοιχεία, καλλιτέχνες και ποιητές, όλοι εδώ, γιατί ήταν χαμηλά τα ενοίκια, γιατί είχε μια ματωμένη ιστορία, γιατί αναζητούσαν τη ξενοιασιά, τον ελεύθερο έρωτα, γιατί μιλούσαν ελεύθερα για την τέχνη και την κοινωνία, για το φως εδώ πάνω, για τη γοητεία που ασκεί μια γειτονιά του υπόκοσμου. Γιατί ακόμη δεν ήθελαν να ζουν σαν καλοπερασάκηδες μπουρζουά στο πλαίσιο ενός αυστηρού βικτοριανού κόσμου, ούτε στο εθνικό μεγαλείο που ετοίμαζαν για τη Γαλλία... Την ώρα που κάτω στη πόλη η αστική τάξη, οι νεόπλουτοι μπαινόβγαιναν στα μεγάλα μαγαζιά και στα θέατρα και θαύμαζαν τα νέα, λαμπρά δημόσια οικοδομήματα, στα επικίνδυνα κι ελεύθερα σοκάκια της Μονμάρτης γεννιόνταν μέσα από περιπετειώδη ζωή ιδέες κι έργα από ανθρώπους που ζούσαν χωρίς να σκεφτούν το αύριο.
''Prochaine station: Seine, Βateaux mouches''
Οχι, δεν είσαι απλά ένα ποτάμι που χωρίζεις αυτή την ομορφιά σε δύο όχθες-κόσμους.... Rive gauche: διανόηση, πολιτισμός. Rive droite: επιχειρήσεις, μεγαθήρια οικονομίας. Χθες-Σήμερα.
''Πάμε βαρκάδα στο χτες?'' μου είπε, με τη σατανική ομορφιά μιας μεταμφιεσμένης χρονομηχανής....
... που σε κατάπινε στη στιγμή, σε έβαζε απροκάλυπτα να σύρεις το μίτο ενός χρυσού κουβάριού, που έπλεξαν βασιλιάδες με μοναδικό όραμα να εντυπωσιάσουν ακόμα και το πιο απαιτητικό μάτι, να το θαμπώσουν όπως η Καλυψώ τον Οδυσσέα, να σε αφήσουν για πάντα έρμαιο της κολοσσιαίας ιστορίας του... Το κάθε κομμάτι κορδωνόταν μπροστά σου με τέτοια υπεροψία, σα femme fatale που ξέρει ότι ειναι πιο ωραία απο τις άλλες... (περίεργο... και η χρονομηχανή, αλλά και η ομορφιά έχουν θηλυκό γένος....)
Νιώθω ήδη κομμάτι σου, ανάσα της ανάσας σου....
Από όπου και να έρχομαι, όπου και να πηγαίνω.
'Αλλωστε...
''Δεν έχει σημασία αν αναχωρείς ή γυρίζεις, η φυγή δεν έχει κατεύθυνση.''
Σε μια στιγμή το τώρα έγινε πάντα.
