''Κάθε πρωί που ξυπνάω, η πρώτη μου κίνηση είναι να ανοίξω τις κουρτίνες για να δω τη φίλη σου, τη θάλασσα.
Είναι 6:30 το πρωί και στον καμβά του παραθύρου στοιβάζονται τα χρώματα σε στρώσεις. Ξεκινούν από το γαλάζιο του νερού, παίρνουν αποχρώσεις του φωτός, κοκκινίζοντας όσο το βλέμμα ανεβαίνει ψηλότερα, και μετά πάλι γαλάζιο, τ'ουρανού...
Η θάλασσα είναι γαλήνια, αγουροξυπνημένη κι αυτή από τη νωχελικότητα της νύχτας που σκέπασε και τους δυο μας. Στα καθάρια της νερά καθρεπτίζεται η μορφή σου, και μετά σα θαύμα αναδύεται ολόκληρο το κορμί σου. Με κοιτάς με τα μεγάλα καστανά σου μάτια, με το σπινθηροβόλο βλέμμα που αδυνατεί να δαμάσει την ενέργεια που έχεις μέσα σου.... ξεχειλίζει...
Γέρνεις το κεφάλι ελαφρά προς τον αριστερό σου ώμο, και η ζεστή σου φωνή -μελωδία στ' αυτιά μου- μου λέει ένα μακρόσυρτο, κελαρυστό ''Καλημέρα!''
Τώρα μπορώ να ξυπνήσω, τώρα έχω τη δύναμη να σηκωθώ και να ξεκινήσω μια ακόμα δύσκολη μέρα...''
''Είναι η ώρα σκληρή που ξυπνάω το πρωί
μέσα στον ύπνο μου σ' είχα
στο σώμα, βροχή
Και αν ρωτάω για σένα την κάθε σιωπή
μου απαντά αυστηρά ''η ζωή θα σου πει''
Καφές πικρός
και ξανακλείνω τα μάτια
το όνομά σου δε θα πω ποτέ πάλι
Γιατί αν σ'έβαζα για λίγο στο στόμα
θα σ' ήθελα σαν το μωρό λίγο ακόμα
Καλημέρα
κι όποιος αντέξει
άλλξη μια μέρα που μου χρωστάει
άλλη μια μέρα που μου χρωστάει να σ' επιστρέψει...''
Άλλη μια μέρα.
Κι άλλη.
Κι άλλη.
Ως πότε?
Καλημέρα...
