Θέλω...

Θέλω...

να βγω μαζί σου στη βροχή και να μυρίσω ξανά τον αέρα μας...

Θέλω...

να κλείσω όλο τον κόσμο σου στη φωτογραφική μηχανή του μυαλού μου...

Θέλω...

να φωνάξω πως μου λείπεις όταν δεν είσαι εδώ...

Θέλω..

να σου γράφω ποιήματα, στιχάκια, γλυκόλογα...

Θέλω...

να μου μιλάς για τη Μουσική, για τη Θάλασσα, για τη Μούσα της καρδιάς σου...

Θέλω...

να βάλω το πρόσωπό μου στη μαγική χούφτα σου...

Θέλω...

να νιώσω την ανάσα σου καυτή, δίπλα στο αυτί μου...

Θέλω...

να νιώσω τα γόνατά μου να λυγίζουν, καθώς θα μου χαιδεύεις την πλάτη...

Θέλω...

να ξενυχτήσω δίπλα σου παρατηρώντας σε να κοιμάσαι...

Θέλω...

να τσακωνόμαστε, να ουρλιάζουμε και μετά να πέφτουμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου...

Θέλω...

να σε δω μια φορά να χορεύεις όταν είσαι ευτυχισμένος, δυστυχισμένος, μεθυσμένος...

Θέλω...

να σε φιλήσω στα μάτια, στα χέρια, στο στέρνο...

Θέλω..

να μ'αγαπάς επειδή σωπαίνω...

Θέλω...

να ακούς τι σου λέω μέσα από ένα τυχαίο, υγρό βλέμμα...

Να ακούς...

Μ' ακούς?

Θέλω...

πολλά?

Karma libre

''Κάθε πρωί που ξυπνάω, η πρώτη μου κίνηση είναι να ανοίξω τις κουρτίνες για να δω τη φίλη σου, τη θάλασσα.

Είναι 6:30 το πρωί και στον καμβά του παραθύρου στοιβάζονται τα χρώματα σε στρώσεις. Ξεκινούν από το γαλάζιο του νερού, παίρνουν αποχρώσεις του φωτός, κοκκινίζοντας όσο το βλέμμα ανεβαίνει ψηλότερα, και μετά πάλι γαλάζιο, τ'ουρανού...

Η θάλασσα είναι γαλήνια, αγουροξυπνημένη κι αυτή από τη νωχελικότητα της νύχτας που σκέπασε και τους δυο μας. Στα καθάρια της νερά καθρεπτίζεται η μορφή σου, και μετά σα θαύμα αναδύεται ολόκληρο το κορμί σου. Με κοιτάς με τα μεγάλα καστανά σου μάτια, με το σπινθηροβόλο βλέμμα που αδυνατεί να δαμάσει την ενέργεια που έχεις μέσα σου.... ξεχειλίζει...

Γέρνεις το κεφάλι ελαφρά προς τον αριστερό σου ώμο, και η ζεστή σου φωνή -μελωδία στ' αυτιά μου- μου λέει ένα μακρόσυρτο, κελαρυστό ''Καλημέρα!''

Τώρα μπορώ να ξυπνήσω, τώρα έχω τη δύναμη να σηκωθώ και να ξεκινήσω μια ακόμα δύσκολη μέρα...''

''Είναι η ώρα σκληρή που ξυπνάω το πρωί

μέσα στον ύπνο μου σ' είχα

στο σώμα, βροχή

Και αν ρωτάω για σένα την κάθε σιωπή

μου απαντά αυστηρά ''η ζωή θα σου πει''

Καφές πικρός

και ξανακλείνω τα μάτια

το όνομά σου δε θα πω ποτέ πάλι

Γιατί αν σ'έβαζα για λίγο στο στόμα

θα σ' ήθελα σαν το μωρό λίγο ακόμα

Καλημέρα

κι όποιος αντέξει

άλλξη μια μέρα που μου χρωστάει

άλλη μια μέρα που μου χρωστάει να σ' επιστρέψει...''

Άλλη μια μέρα.

Κι άλλη.

Κι άλλη.

Ως πότε?

Καλημέρα...

Will you be there?

In Our Darkest Hour

In My Deepest Despair

Will You Still Care?

Will You Be There?

In My Trials

And My Tribulations

Through Our Doubts

And Frustrations

In My Violence

In My Turbulence

Through My Fear

And My Confessions

In My Anguish And My Pain

Through My Joy

And My Sorrow

In The Promise Of

Another Tomorrow

I'll Never Let You Part

For You're Always

In My Heart.

M.J.

Alma Libre

Ονομάζομαι Κορίτσι.

Γεννήθηκα σε έναν κόσμο που έδειχνε να μου αρέσει.

Κουβαλούσα όνειρα που έλεγα ''δικά μου είναι!'' και τα φορούσα όλο καμάρι.

Και μου πήγαιναν. Και ήθελα να τα φοράω και τις νύχτες, θα μπορούσα να περάσω όλη μου τη ζωή φορώντας τα. Είναι πάλι στιγμές που νόμιζα πως μόνο αυτά υπάρχουν, και τότε μου έλεγαν πως όχι, πως θα μου φορέσουν άλλα, που τους μοιάζουν. Μεγαλοφυές! Σου φορούν τα πιστεύω τους, κι εσύ νομίζεις πως είναι και τα δικά σου....

Είναι εύκολο να πορεύεσαι με μία πίστη, ακολουθώντας ευρύτερα αποδεκτές αρχές, να είσαι αυτό που οι άλλοι θέλουν από σένα ή περιμένουν να είσαι.

Και είναι σημαντική η ικανοποίηση που αντλούμε από την αποδοχή.
Δε ζούμε μόνοι μας.

Και οι πιο πολλοί από μας χρειάζονται όρια για να μη χάνουν τον εαυτό τους.
Χρειάζονται φραγμούς για να μην παρασύρονται από τα πάθη τους.
Χρειάζονται πίστεις , για να έχουνε να ακουμπάνε.

Όμως καμιά φορά...

- όχι και τόσο συχνά -

- ίσως να χρειάζονται πολλές συγκυρίες και μια ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση -

εκεί που δεν το περιμένεις,

εμφανίζονται οι ρωγμές.

Και ανακαλύπτεις πως τα ρούχα που φοράς σε στενεύουν ή ακόμη και σε πνίγουν.

Κι αρχίζεις να αμφισβητείς αυτό που είναι αρχή ή πίστη ή νόμος ή και συνήθεια από παλιά, που όμως δε συμβαδίζει με τη δική σου λογική , με το δικό σου αίσθημα, με τη δική σου ανάγκη.

Για λίγο αμφιταλαντεύσαι ... γιατί είναι και η αγάπη.

Είναι οι άνθρωποι που δε θέλουμε να απογοητεύσουμε, να στεναχωρήσουμε, είναι κομμάτι του εαυτού μας, ποτέ δε θέλησαν το κακό μας...

Κι αν βλέπουν τον κόσμο με αυτά τα μάτια, είναι γιατί δεν έχουν άλλα να τον δουν.

Και ξάφνου..

Μια ψυχή σ'αγγίζει απ το πουθενά κ γεμίζει την ψυχή σου..... τα ονειρά σου παίρνουν μορφή.... μια αόρατη αγκαλιά σε τυλίγει κ ξεχνάς τα χθεσινά σου δάκρια... τίποτα πιο δυνατό απ τη δύναμη της καρδιάς του, τίποτα πιο φωτεινό απ το χαμογελό του που επανήλθε ξανά...

Είναι αγάπη? Θα μείνει?

'Ο,τι κ αν είναι...

Είναι εδώ.

Όμως από την άλλη βαραίνει εκείνο το πνιγηρό συναίσθημα...

...του αγριμιού που ξύπνησε πίσω από κάγκελα, μα κάπου βαθιά μέσα στο μυαλό του υπάρχει μια σαβάνα που ποτέ δεν είδε...την υποψιάζεται ...

Αλλά κι αν όχι...

είναι αυτή η ανάγκη να τρέξει ελεύθερο σε άγνωστα λιβάδια...

-δίχως συγκεκριμένο όνειρο, δίχως συγκεκριμένο σκοπό-

Θέλει απλά να τρέξει.... δίχως κάγκελα γύρω του....

Ελεύθερο.

Alien Shore

If you ever remember the trains that went off

don't close the eyes, don't turn into pieces

Simply smile

I can suffer agonies no more

no more can I burn into this fire

A deep river hides within us

It’s the hot passion

Which is responsible for everything

after a long time, I finally give up

let myself forever

in the black deep

sometime

Sometime, when we forget one lifetime we've spent together

It will be late and the dream will go out

it will be late and all these we've lived

we'll throw them, like shadows, in the emptiness

loneliness in the big fairy tale.


At an alien to people shore, I'm walking

I don't know why, nor do I know where I'm going

I'm bursting out on your buried by sand look

the time, that no more flows I'm singing

the time, that no more flows.

Εκπνέω - Εμπνέομαι

-Τα μάτια σου είναι γεμάτα καταρράχτες, που διψούν να χυθούν σε μια τυχαία ματιά, γιατί;

-Στο πέλαγος της λογικής, με ξέβρασε η θάλασσα στη βραχονησίδα του παράλογου έρωτα... Κι εκεί, σαν ροβινσώνας, αποκαμωμένος, με μοναδικά υπάρχοντα μια ξύλινη κασέλα γεμάτη αναμνήσεις και τον πόθο για τροφή, αναρωτιέμαι υπό το φεγγαρόφως αν θέλω να σωθώ ή όχι...

-Μιλάς ποιητικά... αλλά βουτώντας τη γλώσσα στη λογική;

-Κανένας δεν κάνει τόσα πολλά λάθη, όσο εκείνος που ενεργεί με βάση μόνο τη λογική. Προσπάθησα να είμαι λογικός... Δε μου άρεσε.

-Αλήθεια; Μα, η κοινωνια...

-Ποια κοινωνία, εκείνη...; Η κοινωνία των πλαστικών ψυχών; Με τους άδειους, εναλλακτικούς ήρωες; Όλοι ξέρουν, αλλά κανείς δεν ξέρει ότι δεν ξέρει τίποτα. Κενές καρδιές, που τολμούν να σταθούν μπροστά στους καιρούς αλλά φοβούνται να εξηγήσουν τι είναι αυτό που βλέπουν στο είδωλό του -ναι, για τον καθρέπτη μιλάω-. Καμιά φορά πάλι, δεν βλέπουν τίποτα... η σκόνη στα μάτια δε φεύγει, όταν ανακατευτεί με δάκρυα... Σε ποιον να μιλήσεις και ποιος να σε ακούσει;

Κοινωνία είναι να κοινωνάς. Να κοινωνάς αγάπη, ελευθερία και κατανόηση στο ίδιο Δισκοπότηρο με κάποιον άλλο.

Εγώ μόνο σ΄αυτό το χρυσό κουτάλι δέχομαι να βουτήξω τη γλώσσα μου.

Παυσίπονο

Κάθε που ξημερώνει μισώ την ημέρα που με εμποδίζει να σε σκέφτομαι.
Κάθε που θέλω να τιμωρήσω τον εαυτό μου λιγοστεύω τις φορές που σε κοιτάζω...

Ξεκίνησα να γράψω κάτι...
Μα...
Το ξέχασα.


Μ' άρεσε αυτό το πνεύμα σου, που δεν το έχει αγγίξει η πλεονεξία και η μικρότητα...
Η φωνή σου, που έκρυβε στις νότες της ίχνη αδιόρατης γεύσης από τρυφερότητα και στοργή...
Η απλότητα, η αμεσότητα και μια άδολη επιτήδευση που με συνάρπαζε...

Ο μόνος άνθρωπος που με έκανε να συμφιλιωθώ με τον εαυτό μου, να σχηματιστώ, να φωνάξω ποια είμαι...

"Πάμε μια βόλτα... Δε θέλω να γυρίσω σπίτι..."
Το σκέφτηκα και μετά το είπα? Το είπα και μετά το σκέφτηκα?

Μικρή η σημασία.

'Αρχισα να νιώθω κάτι το μοναδικό και προδωτικό, μια απόλυτη εμπιστοσύνη, αυτό το τυραννικό μα και υπέροχο συναίσθημα του να εξαρτάσαι από έναν άλλο για κάθε ανάσα ευτυχίας που σου χαρίζει η ζωή.

Άκουσέ με...

Αγάπησα το φως του ήλιου που ζέστανε και γλύκανε την καρδιά μας... την καρδιά την ερωτική και μεγαλουργική, τη γεμάτη αδυναμίες και δύναμη.

Αγάπησα το νερό γιατί ξεδίψασε και δρόσισε τα χείλη σου όταν αναζητούσες την αλήθεια μέσα στη λαύρα της ψευτιάς.

Αγάπησα τον αέρα γιατί κράτησε τα σύννεφα και ελευθέρωσε τα άστρα που χάριζαν ομορφιά στο μικρό ουρανό μας.

Αγάπησα τη βροχή γιατί...
-Ναι, πες στο.-

...γιατι άθελα και ασυνείδητα τρέφει τη ζωή...
τη ζωή τη δική μας.

Αγαπώ εσένα

που πολεμάς να δώσεις λίγο φως στο πυκνό σκοτάδι,
που πολεμάς να χαρίσεις λίγη ζεστασιά στην καρδιά μου όταν υπάρχει χιονιάς,

εσένα που γεμάτος θριάμβους έρχεσαι να με διδάξεις.

Όχι, όχι, μη μου κλαις.

Άσε με να σε χαζεύω...

Αρχίζω να πιστεύω ότι υπάρχει Θεός.

Σαν φυλαχτό

Φίλοι οι άνθρωποι που πιο πολύ αγάπησα, είσαστε σεις.
Φίλοι οι άνθρωποι που πόνεσα και πίστεψα είσαστε σεις.

Ζητώ λοιπόν από σας να μου δώσετε κάτι ν' αγαπήσω βαθειά και να πεθάνω...

Η ζωή μου θα γίνει ευτυχισμένη, αν οι αδελφοί μου καταλάβουν τον προορισμό της αληθινής φιλίας.
Η ζωή μου θα γίνει ευτυχισμένη αν τα πουλιά
-οι φίλοι μου που κρατούν στα φτερά τους το όνειρο που έπλασα-
τ' αφήσουν να πετάξει με τις δικές του δυνάμεις.

Σ' αυτούς ανήκεις.
Στα χέρια τους είσαι, ζωή μου, αν θέλουν να σε κάνουν, ωραία, όμορφη...
αν όχι, σ' αφήνουν κι εσύ τραβάς το δύσβατο δρόμο σου.


Πες κάτι απλό...

''Πριν μου πεις ο.τιδήποτε, θέλω να ξέρεις πως θα σε καταλάβω.''



Εκεί αρχίζουν κι εκεί τελειώνουν όλα.

Στιγμές και Στίγματα

H ζωή μας είναι σαν ένα μικρό δεντράκι
που μεγαλώνει, μεγαλώνει
πληθαίνουν τα φύλλα, οι λέξεις
κι όσο απλώνεται πάνω στο χώμα
κάθε παραμικρή του αναπνοή
στάζει ανεπαίσθητα στις ρίζες
έτσι, που να μην ξεχωρίζει
ποιο το δεντράκι, ποια η σκιά του
ποια η ζωή και ποια η μοίρα
αλληλένδετη πραγματικότητα...

Μου έλεγες πάντα να γελάω
κι εγώ αφύλακτη θάλασσα
χαράσσω τη ζωή μου
στα παιχνιδίσματα του νερού
και των ανέμων

Μου έλεγες πάντα να ελπίζω
κι εγώ κράτησα τη μορφή σου
κάτω από το μαξιλάρι
φθαρμένη μα αυθεντική αγιογραφία
να προσεύχομαι

Λέω, λες, λέμε
Και τι...
Το ''σ'αγαπώ''
είναι με κεφαλαίο
Σ.

Υγρός ΄Ιλιγγος

'Ετσι λεπτά σ' αγαπώ...
'Οπως το φιλί στο δροσερό αέρα...
Σαν μια ιδέα.
Σαν μια σκιά, σαν το αχνό δειλινό που ξεπροβάλλει στο μαγεμένο ορίζοντα...
'Ετσι λεπτά σ' αγαπώ, σα σκιά κάποιου ονείρου, σα μουσική ενός απόμακρου σκοπού.
Τόσο λεπτά...
τόσο ωραία πονώ, σαν τα λουλούδια που γέρνουν για να αφήσουν κάποιο κλάμα τους...
και που πάλι την αυγή τα βλέπω να ξαναζωντανεύουν και να αναζητούν τη συντροφιά σου.

Πέρασε ένας άνεμος και μου άφησε για σημάδι μια πληγή...
Φορούσε το άρωμα από το τυχαίο άγγιγμά σου,
έτρεχε με το βλέμμα σου.
Αν ήμουν θάλασσα, θα άφηνε την ψυχή μου ελεύθερη να σε νοσταλγήσω...



Βραδυάζει.

Μια ακόμα νύχτα και μια ακόμα σκοτεινιά έρχονται να σκεπάσουν τα πάντα.
Μια ακόμα ημέρα πέρασε και έφυγε έτσι απλά, αφήνοντας στο μυαλό μου την ίδια μορφή, τις ίδιες σκέψεις, τις ίδιες γλυκές αναμνήσεις... Αφήνοντας στα μάτια μου τα ίδια δάκρυα.

Μόλις αρχίσει η άλλη μέρα, ο ήλιος αρχίζει από ψηλά να αργοφέγγει προσπαθώντας με τα παιχνιδίσματά του
-πάνω στο ατσαλένιο της θάλασσας-
να δώσει μια άλλη, δική του διάσταση στον κόσμο.


Κάποτε θα πρέπει να μιλήσεις γι΄αυτόν που αγάπησες όταν στο ζητήσει ο εαυτός σου.
Τότε θα είσαι ώριμη για να κλάψεις αληθινά.
Θα είσαι ατέλειωτη, όπως το βλέμμα της μοναδικής σου αγάπης.
Θα' σαι πιο όμορφη με το δάκρυ στην άκρη των χειλιών σου που φίλησε...



Κλείνω τα μάτια για να μπορέσω να βρω το μυστικό συναπάντημα, κάτω από το χαμόγελο της Θάλασσας.

''Eίναι που δε βρισκω τίτλο....''

Πέρασε καιρός...

Σαν μια αναγνώριση ενός μικρού ή μεγάλου λάθους, εκεί που οι εξηγήσεις φαντάζουν περιττές και οι λέξεις καινές,

''δανείζομαι'' λíγο απο το χρυσό σου και υποκλίνομαι στη λάμψη σου.

ΚΑΝ’ΤΟ ΑΠΛΑ

''Θέλω τόσο να πω για τα πιο δύσκολα πράγματα

Και δεν έβρισκα τρόπο.

«Είμαι λίγη», έλεγα, να μιλήσω γι’αγάπη

Για ομορφιά, για σοφία, για γνώση, για πληρότητα.

Πέρασαν χρόνια για να μάθω

Κι ακόμα μαθαίνω

Πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος παρά ο απλός.

Ο γνωστός. Ο «περιθωριακός».

Οι στίχοι μου πια δεν έχουν μέτρο

Μα τι το’θελα, αφού δεν ξέρω μουσική; - Καν’το απλά, φίλε.

Γράφω πια όπου να’ναι, όποτε να’ναι

Κι ακόμα κι αν συχνά είμαι πιωμένη βγαίνουν όλα φυσικά.

Καν’το απλά, φίλε.

Στην εποχή των φαφλατάδων

Το μπουρλότο είναι η σιωπή.

Και στον κόσμο των γραφιάδων

Μονο το να μιλάς κενά είναι ντροπή.

ΕΝΑ ΠΟΥ ΔΕ ΒΡΙΣΚΩ ΤΙΤΛΟ

Μεθυσμένο χαρτί, μεθυσμένο μελάνι

Εγω; Εγω είμαι μια χαρά.

Ξύπνησα κοιτώντας τον ήλιο

Καποια στιγμή της ημέρας που θα ονόμαζες «αργά».

«Γαμώτο», είπα, «υπάρχει τόση ομορφιά εκεί έξω»

«Γιατί κοιμάσαι ακόμα;»

Ανοιγόκλεισα τα μάτια, ανάσανα βαθιά

Και κατάλαβα πως στον ύπνο μου

Κρατάω μονο την ομορφιά για να φτιάξω όνειρα.

Κι αφήνω απ’έξω την ασχήμια.

Έβλεπα χρώματα στον ύπνο μου

Κι εκείνη τη γκόμενα που δεν ξέρω ποια είναι.

Έβλεπα δειλινά και ταξίδια

Καραβια να φεύγουν, μα όχι να γυρνάνε.

Πρέπει να σηκωθώ απο το κρεβάτι, να πάω έξω.

Στον υπνο μου φτιάχνω ονειρα

Μα πρεπει να μάθω τι θα πει ομορφιά και για τους άλλους.

Ίσως όμως και να μη με νοιάζει τελικά.

Στέκεται αμίλητη μπρος στον αέρα και κοιτάζει τα νερά

Να έρχονται, να φεύγουν, αράγε εκείνη ξέρει που πηγαίνει;

Κι είναι ο ουρανός χαρτί θεών που γράφουν για το βλέμμα της

Μα νιώθω πως απόψε είναι μόνο του ανέμου ερωμένη

Μεσα στης νύχτας το ρυθμό μεταμορφώνεται

Ξανοίγει ο ουρανός και αστράφτει ο βυθός της

Θάλασσα που λάμπει στα μάτια της υψώνεται

Και γίνεται κι ο άνεμος για λίγο δέσμιος της… ''