Σου έχει τύχει ποτέ να νομίζεις πως ξαναζείς μια στιγμή που ξέρεις ότι ποτέ δεν έζησες?
Σου έχει τύχει να βλέπεις τις αισθήσεις σου να λειτουργούν μηχανικά, εμπειρικά, σαν να ξέρουν τι κάνουν, χωρίς να σε χρειάζονται για να τις ελέγξεις?
Να βλέπεις αυτό που αγάπησες,
να ακούς αυτό που ερωτεύτηκες,
να γεύεσαι αυτό που λαχτάρησες,
να αγγίζεις αυτό που προσκύνησες,
να μιλάς σε αυτό που εξομολογήθηκες ότι είσαι Άνθρωπος...
Έτσι σε θυμάμαι, έτσι θα σε θυμάμαι πάντα, πιο γαλανό κι από Κείνη, πιο φοβισμένο από ποτέ, πιο ζωντανό από κάθε τι θνητό.
Και κάθε φορά που θα κλείνω τα μάτια μου για να ''ξαναδιαβάσω'' το πρόσωπό σου μες στη χούφτα μου, θα σε ακινητοποιώ.
Και κάθε φορά που θα σηκώνεις τα μάτια σου στα δικά μου, θα με ακινητοποιείς.
Και κάθε φορά που θα παίρνω στην κρύα χούφτα μου την ασημένια, ροζ καρδιά που μου χάρισες, θα σου σιγοτραγουδάω, πεθαίνοντας...
''Σαν φυλαχτό, απάνω στο λαιμό φοράω
να μου σφαλίζει το καλό
Μα σαν το βλέπω, βλέπω τα μαρτύριά του,
σαν ναν' δικά μου θα πονώ,
και σαν τα πρώτα άνθη απλώσει τα δεσμά του,
τη λύτρωσή μου πώς θα βρω...
Αχ Μάη μου, σε σένα θα το πω
Στην ανοιξή σου θέλω μόνο να χαθώ
Να δώσεις στ'όνειρο ζωή
με της δροσιάς σου την πνοή
να με μεθύσεις, να μου δέσεις την πληγή...
Μα οι πληγές μου άνοιξαν, ξαναματώνω,
σαν ξημερώνει η αυγή
Και άιντε, σταυρώνω την πληγή...''
Δεν ξέρω μερικές φορές τι με πονάει περισσότερο... Η υποψία ότι είσαι εκεί ή η βεβαιότητα ότι δεν είσαι;
