Απόψε πάλι δε θα κοιμηθώ νωρίς...
Προσπαθώ να κοιτάξω τη ζωή μου σαν παντογνώστης αφηγητής, -έτσι μας τον έλεγαν στο σχολείο-, ''αυτός που έχει μηδενική εστίαση και καμία οπτική γωνία, βλέπει τα πάντα από πάνω, χωρίς να μετέχει στην ιστορία, σα μικρός θεός...''
Και ειλικρινά, δεν θυμάμαι πια σημείο που να μην είσαι μέσα.
'Οχι, όχι, πρέπει να είμαι ακριβής, κατά το δοκούν, η αφήγηση πρέπει να είναι τριτοπρόσωπη... έστω, με εγκιβωτισμένους διαλόγους.
''Μαμά, φοβάμαι... Φοβάμαι μήπως αγαπήσω τόσο πολύ και πάθει ασφυξία...''
''Σώπα παιδάκι μου, δε χρειάζεται να στενοχωριέσαι... Όλοι μας αγαπήσαμε και δεν πάθαμε τίποτα. Το μόνο που σου λέω, να είσαι ο εαυτός σου...''
Ναι, ήταν ήδη ερωτευμένη. Με ένα τρόπο μαγικό, με ένα χείμαρρο να διαπερνάει το είναι της, που δεν ήξερε να τον χειριστεί... Έγραφε σε χαρτάκια : ''Θεέ μου, κάνε να μην κάνω πράξεις που να μας πληγώσουν... '' Και τα έχει ακόμα, τα ίδια χαρτάκια κοιτάζει κάθε μέρα, μόνο που για ένα περίεργο λόγο τα μάτια της γεμίζουν... Βλέπει την ημερομηνία παρακάτω -κακή συνήθεια οι ημερομηνίες, πάντα τις θυμόταν- και συνειδητοποιούσε πως ήταν την πρώτη μέρα που τον είχε δει.
Και κράτησε ημερολόγιο... Κάθε μαγική κουβέντα που άκουγε , την έγραφε, και λίγο πριν κοιμηθεί, τις διάβαζε όλες και ένιωθε ευτυχισμένη. Και τυχερή. Και μοναδική.
Δεν την ένοιαζε τίποτα, δεν έβλεπε τίποτα, δεν κοιμόταν παρά μόνο όταν είχε αγκαλιά το αρκουδάκι της και το ημερολόγιο. Διαφωνία? Κανένα πρόβλημα, δε θα το έγραφε στο ημερολόγιο, άρα δε συνέβη ποτέ... Δυσκολία? Έλα τώρα, ένα καυγαδάκι, σιγά... Μόνο εκείνο το διάλογο δε θα ξεχνούσε, τη μέρα που του είπε ''Σ'αγαπάω''... Αυτό δε θα του συγχωρούσε ποτέ. Το ήξερε. Γι'αυτό το έγραψε.
Δεν έβλεπε.
Το κατάλαβε μόνο όταν το τετράδιο δεν κατάπινε πλέον αράδες, αλλά δυο-τρεις γραμμές. Είπε ''ωχ..'' και έπειτα δεν το ξανάνοιξε ποτέ. Το φύλαξε με ευλάβεια στο σεντούκι των αναμνήσεων, μαζί με τα υπόλοιπα μικρά και μεγάλα δάκρυα ευτυχίας.
Χρόνια κρατάει αυτή η κολώνια...
Ναι, μυρίζει υπέροχα.... Ναι, δεν έχει συναντήσει ομορφότερο πλάσμα. Ναι, δεν έχει αλλάξει αυτό που νιώθει, έχει μετεξελιχθεί σε κάτι το απέραντο... Δεν θέλει να φανταστεί αλλιώς τη ζωή της, του το είπε, νιώθει ευτυχισμένη. Ε, ντάξει, και τι έγινε, για μια δυο διαφορούλες? Όλοι έχουν. Ε, ντάξει, έκλαιγε προχτές μετά το τηλεφώνημα, ναι. Και? Πρώτη φορά είναι? Ε, ντάξει, έχει αποδεχτεί πως η ζωή δεν είναι όπως τη φαντάστηκε, και το κυριότερο, δεν είναι εκείνη που κάνει κάποιον να ασφυκτιά.
''Ναι, ναι, μαμά, όλοι οι άνθρωποι έχουν τις καλές και τις κακές μέρες... Ναι, μαμά, είμαι ο εαυτός μου... Ναι, μαμά, είμαι ευτυχισμένη, Ναι, μαμά, αλλά επιτέλους, κλείσε μου την πόρτα!''
Είναι σπίτι, μόνη, και κοιτάζει έξω. Η σιωπή κάνει τόσο θόρυβο, που δεν τον αντέχει και ανοίγει το παράθυρο.
Είναι τρεις το χάραμα, κι όμως ένα καναρίνι είναι τόσο φλύαρο, τέτοιες ώρες... ''Τι ωραία, να είχα κι εγώ ένα καναρίνι... Ε, και τι που δε θέλει ο μπαμπάς, εγώ θα το φροντίζω και θα το περιποιούμαι...''
Δεν ξέρει αν το είδε στον ύπνο της ή τρελάθηκε ξαφνικά... Πάντως την είδα να γυρίζει κλαίγοντας στο σπίτι, και να φωνάζει, ''δε θέλω, το αγαπάω, αλλά δε θέλω, δε θέλω...''
''Λυπάμαι, αγάπη μου γλυκειά, αλλά όσο και να θέλω την παρέα σου, δε θέλω να δεχτώ το κλουβί που απλόχερα μου προσφέρεις, ακόμα κι αν μου έχεις αποδείξει πως είναι πανέμορφο, ολόχρυσο, καρατίων, ακόμα κι αν μου ορκίστηκες να μου δίνεις τροφή, να μου αλλάζεις το νερό, και να με φροντίζεις κάθε στιγμή που το έχω ή/και το έχεις ανάγκη... Θα είναι πάντα κλουβί.''
Ποιος είπε πως τα πουλιά δε μιλούν?
