Εκπνέω - Εμπνέομαι

-Τα μάτια σου είναι γεμάτα καταρράχτες, που διψούν να χυθούν σε μια τυχαία ματιά, γιατί;

-Στο πέλαγος της λογικής, με ξέβρασε η θάλασσα στη βραχονησίδα του παράλογου έρωτα... Κι εκεί, σαν ροβινσώνας, αποκαμωμένος, με μοναδικά υπάρχοντα μια ξύλινη κασέλα γεμάτη αναμνήσεις και τον πόθο για τροφή, αναρωτιέμαι υπό το φεγγαρόφως αν θέλω να σωθώ ή όχι...

-Μιλάς ποιητικά... αλλά βουτώντας τη γλώσσα στη λογική;

-Κανένας δεν κάνει τόσα πολλά λάθη, όσο εκείνος που ενεργεί με βάση μόνο τη λογική. Προσπάθησα να είμαι λογικός... Δε μου άρεσε.

-Αλήθεια; Μα, η κοινωνια...

-Ποια κοινωνία, εκείνη...; Η κοινωνία των πλαστικών ψυχών; Με τους άδειους, εναλλακτικούς ήρωες; Όλοι ξέρουν, αλλά κανείς δεν ξέρει ότι δεν ξέρει τίποτα. Κενές καρδιές, που τολμούν να σταθούν μπροστά στους καιρούς αλλά φοβούνται να εξηγήσουν τι είναι αυτό που βλέπουν στο είδωλό του -ναι, για τον καθρέπτη μιλάω-. Καμιά φορά πάλι, δεν βλέπουν τίποτα... η σκόνη στα μάτια δε φεύγει, όταν ανακατευτεί με δάκρυα... Σε ποιον να μιλήσεις και ποιος να σε ακούσει;

Κοινωνία είναι να κοινωνάς. Να κοινωνάς αγάπη, ελευθερία και κατανόηση στο ίδιο Δισκοπότηρο με κάποιον άλλο.

Εγώ μόνο σ΄αυτό το χρυσό κουτάλι δέχομαι να βουτήξω τη γλώσσα μου.