'Εμαθα να ταξιδεύω σε δύσκολες θάλασσες.
'Εμαθα να χαράζω ευθείες, για να περάσει το φως, να κρατώ τα μάτια μου ανοιχτά στο πυκνό σκοτάδι.
Προσπάθησα να κοιτάξω την αλήθεια που κρύβουν τα μάτια απέναντι... Να κοιτάξω την αλήθεια -όχι με τα μάτια μου, όχι, θα έβλεπα συνεχώς τον ίδιο παράξενο γαλαζιοπράσινο ίλιγγο που βλέπω και στα όνειρα μου-, αλλά με τα μάτια απέναντι...
''Βίωση'' το είπαν οι ψυχολόγοι.
Ακούγεται παρανοϊκά υπέροχο, αλλά...
Πώς, γιατρέ μου?
Σκέψου, αν κάποιος έμπαινε στη θέση σου, εάν σε Βίωνε έστω για μια στιγμή...
Να καταλάβαινε τι νιώθεις, γιατί ξενυχτάς περιμένοντας μια φωνή ή μια οθόνη, γιατί την ίδια στιγμή που κάνεις κάποια ψυχή ευτυχισμένη, κάποια άλλη αργοπεθαίνει, γιατί ενώ φοβάσαι τα ύψη πέφτεις με τα μάτια κλειστά, γιατί η αδιόρατη γεύση της φωτιάς σε διαπερνάει όπως το ρεύμα δύο χέρια αθώα, βρεγμένα, υγρά...
Να καταλάβαινε πως δε φταις εσύ που ερωτεύτηκες τον άνεμο, επειδή μια μέρα λάτρεψες τα πανιά σου όταν φούσκωσαν...
Και πες ότι τα κατάφερες, ότι Βίωσες πραγματικά, ότι είδες την αλήθεια μέσα από τα μάτια απέναντι...
Γιατί λυπάσαι?
Δεν αντέχεις αυτό που είδες, ε?
Οχι?
Μα.. στάσου, εσύ κλαις...
Γιατί?
"Δάκρυ γίνεται ό.τι δεν αντέχει το ανθρώπινο σώμα''.
Μη σε ξαναδώ έτσι...
Ξέρεις ότι αντέχεις.
Να κλαις μονάχα επειδή εκείνη τη μέρα που μύρισες τη βροχή δε βγήκες έξω να Της μιλήσεις, -ναι, για τη θάλασσα λέω-
γιατί φοβήθηκες τον κεραυνό.
(κοίτα να δεις... από μικρός ζωγράφιζες κεραυνούς, σωστά?)
3 σχόλια:
Είναι υπέροχο το να μπορείς να δεις μέσα από τα μάτια του άλλου, να γίνεις έστω για λίγο μέρος της σκέψης του.
Όμορφο το blog σου και με ποιητική διάθεση! :)
pisteuw pws etsi o kosmos mas tha htan , an oxi kaluteros, ligotero ''egwisths''.. S'euxaristw gia to feeddback, samael.. poihtikh diathesh? den xerw an legetai poihsh, einai megalh lexh se ena toso neo blog, ma sigoura einai ''anima mea'' (''h psuxh mou'', ex'ou kai to onoma..):)
Σήμερα προσπάθησα για άλλη μια φορά μέσα από τις κρυστάλλινες σφαίρες που ομορφαίνουν το προσωπάκι της να δω τον κόσμο της, να δω τι ένιωσε χθες το βράδυ λέγοντας μου ότι πόνεσε πολύ με το μήνυμα που έστειλα, να την καταλάβω καλύτερα, μπορείς να κοιτάξεις με τα μάτια της ψυχής όταν δεν υπάρχει εγωισμός, άλλωστε έρωτας και εγωισμός δεν συνυπάρχουν. Όταν ερωτεύεσαι νιώθεις ότι σε χτυπάει κεραυνός, πόσες φορές στην ζωή σου νομίζεις ότι θα γίνει αυτό? Μια φτάνει για να σε συγκλονίσει άλλωστε το σώμα σου δεν αντέχει παραπάνω κάτι τόσο δυνατό!!
Τα κατάφερα… καθώς ένιωσα τον πόνο της κόπηκε η ανάσα μου και ξέσπασα σε λυγμούς. Όχι δεν φοβάμαι τον κεραυνό, αντέχω, φοβάμαι καμία φορά που την κρατώ αγκαλιά πως αν ανοίξω τα μάτια θα έχω χέρια αδειανά...
Δημοσίευση σχολίου