Alma Libre

Ονομάζομαι Κορίτσι.

Γεννήθηκα σε έναν κόσμο που έδειχνε να μου αρέσει.

Κουβαλούσα όνειρα που έλεγα ''δικά μου είναι!'' και τα φορούσα όλο καμάρι.

Και μου πήγαιναν. Και ήθελα να τα φοράω και τις νύχτες, θα μπορούσα να περάσω όλη μου τη ζωή φορώντας τα. Είναι πάλι στιγμές που νόμιζα πως μόνο αυτά υπάρχουν, και τότε μου έλεγαν πως όχι, πως θα μου φορέσουν άλλα, που τους μοιάζουν. Μεγαλοφυές! Σου φορούν τα πιστεύω τους, κι εσύ νομίζεις πως είναι και τα δικά σου....

Είναι εύκολο να πορεύεσαι με μία πίστη, ακολουθώντας ευρύτερα αποδεκτές αρχές, να είσαι αυτό που οι άλλοι θέλουν από σένα ή περιμένουν να είσαι.

Και είναι σημαντική η ικανοποίηση που αντλούμε από την αποδοχή.
Δε ζούμε μόνοι μας.

Και οι πιο πολλοί από μας χρειάζονται όρια για να μη χάνουν τον εαυτό τους.
Χρειάζονται φραγμούς για να μην παρασύρονται από τα πάθη τους.
Χρειάζονται πίστεις , για να έχουνε να ακουμπάνε.

Όμως καμιά φορά...

- όχι και τόσο συχνά -

- ίσως να χρειάζονται πολλές συγκυρίες και μια ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση -

εκεί που δεν το περιμένεις,

εμφανίζονται οι ρωγμές.

Και ανακαλύπτεις πως τα ρούχα που φοράς σε στενεύουν ή ακόμη και σε πνίγουν.

Κι αρχίζεις να αμφισβητείς αυτό που είναι αρχή ή πίστη ή νόμος ή και συνήθεια από παλιά, που όμως δε συμβαδίζει με τη δική σου λογική , με το δικό σου αίσθημα, με τη δική σου ανάγκη.

Για λίγο αμφιταλαντεύσαι ... γιατί είναι και η αγάπη.

Είναι οι άνθρωποι που δε θέλουμε να απογοητεύσουμε, να στεναχωρήσουμε, είναι κομμάτι του εαυτού μας, ποτέ δε θέλησαν το κακό μας...

Κι αν βλέπουν τον κόσμο με αυτά τα μάτια, είναι γιατί δεν έχουν άλλα να τον δουν.

Και ξάφνου..

Μια ψυχή σ'αγγίζει απ το πουθενά κ γεμίζει την ψυχή σου..... τα ονειρά σου παίρνουν μορφή.... μια αόρατη αγκαλιά σε τυλίγει κ ξεχνάς τα χθεσινά σου δάκρια... τίποτα πιο δυνατό απ τη δύναμη της καρδιάς του, τίποτα πιο φωτεινό απ το χαμογελό του που επανήλθε ξανά...

Είναι αγάπη? Θα μείνει?

'Ο,τι κ αν είναι...

Είναι εδώ.

Όμως από την άλλη βαραίνει εκείνο το πνιγηρό συναίσθημα...

...του αγριμιού που ξύπνησε πίσω από κάγκελα, μα κάπου βαθιά μέσα στο μυαλό του υπάρχει μια σαβάνα που ποτέ δεν είδε...την υποψιάζεται ...

Αλλά κι αν όχι...

είναι αυτή η ανάγκη να τρέξει ελεύθερο σε άγνωστα λιβάδια...

-δίχως συγκεκριμένο όνειρο, δίχως συγκεκριμένο σκοπό-

Θέλει απλά να τρέξει.... δίχως κάγκελα γύρω του....

Ελεύθερο.