Παυσίπονο

Κάθε που ξημερώνει μισώ την ημέρα που με εμποδίζει να σε σκέφτομαι.
Κάθε που θέλω να τιμωρήσω τον εαυτό μου λιγοστεύω τις φορές που σε κοιτάζω...

Ξεκίνησα να γράψω κάτι...
Μα...
Το ξέχασα.


Μ' άρεσε αυτό το πνεύμα σου, που δεν το έχει αγγίξει η πλεονεξία και η μικρότητα...
Η φωνή σου, που έκρυβε στις νότες της ίχνη αδιόρατης γεύσης από τρυφερότητα και στοργή...
Η απλότητα, η αμεσότητα και μια άδολη επιτήδευση που με συνάρπαζε...

Ο μόνος άνθρωπος που με έκανε να συμφιλιωθώ με τον εαυτό μου, να σχηματιστώ, να φωνάξω ποια είμαι...

"Πάμε μια βόλτα... Δε θέλω να γυρίσω σπίτι..."
Το σκέφτηκα και μετά το είπα? Το είπα και μετά το σκέφτηκα?

Μικρή η σημασία.

'Αρχισα να νιώθω κάτι το μοναδικό και προδωτικό, μια απόλυτη εμπιστοσύνη, αυτό το τυραννικό μα και υπέροχο συναίσθημα του να εξαρτάσαι από έναν άλλο για κάθε ανάσα ευτυχίας που σου χαρίζει η ζωή.

Άκουσέ με...

Αγάπησα το φως του ήλιου που ζέστανε και γλύκανε την καρδιά μας... την καρδιά την ερωτική και μεγαλουργική, τη γεμάτη αδυναμίες και δύναμη.

Αγάπησα το νερό γιατί ξεδίψασε και δρόσισε τα χείλη σου όταν αναζητούσες την αλήθεια μέσα στη λαύρα της ψευτιάς.

Αγάπησα τον αέρα γιατί κράτησε τα σύννεφα και ελευθέρωσε τα άστρα που χάριζαν ομορφιά στο μικρό ουρανό μας.

Αγάπησα τη βροχή γιατί...
-Ναι, πες στο.-

...γιατι άθελα και ασυνείδητα τρέφει τη ζωή...
τη ζωή τη δική μας.

Αγαπώ εσένα

που πολεμάς να δώσεις λίγο φως στο πυκνό σκοτάδι,
που πολεμάς να χαρίσεις λίγη ζεστασιά στην καρδιά μου όταν υπάρχει χιονιάς,

εσένα που γεμάτος θριάμβους έρχεσαι να με διδάξεις.

Όχι, όχι, μη μου κλαις.

Άσε με να σε χαζεύω...

Αρχίζω να πιστεύω ότι υπάρχει Θεός.