Notes στα πληκτρα της ψυχης...

Υπάρχει Καρδιά...

2011-02-01T14:21:00.000-08:00

Φτιάχνουν απόψε με κουρέλια και σανίδια
έναν συνοικισμό αυτόνομο
Αυτοί που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια
και στον υπόνομο

Κι εσυ που ψάχνεις το κουκί και το ρεβίθι
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
Φτιάξε μαζί τους το δικό σου παραμύθι
γιατί χανόμαστε

Μες το δικό σου παραμύθι ξαναβρές το
το ξεχασμένο μονοπάτι σου
Και ξαναχάσ'το, ξαναβρές τo, ξαναπές το
το τραγουδάκι σου

Ξελευθερώνω την ωραία πεταλούδα
από τη σφραγισμένη γυάλα της
Να σου δανείσει τα φτερά της τα βελούδα
και τα μεγάλα της

Κι αντί να ψάχνεις τριαντάφυλλα στα στήθη
αυτών που χάμω τα πετάξανε
Φτιάξε καρδιά μου
το δικό σου παραμύθι
αλλιώς τη βάψαμε

Φτιάχνω απόψε με κουρέλια και σανίδια
έναν συνοικισμό αυτόνομο
Μ'αυτούς που ψάχνουν για διαμάντια στα σκουπίδια
και στον υπόνομο

Κι αντί να ψάχνω το κουκί και το ρεβύθι
στο τέλμα αυτό που βυθιζόμαστε
Φτιάχνω μαζί σας το δικό μας παραμύθι
γιατί χανόμαστε

Μες το δικό μας παραμύθι ξαναβρές το
το ξεχασμένο μονοπάτι σου
Και ξαναχάσ'το, ξαναβρές το, ξαναπές το
το τραγουδάκι σου...

Διονύσης Τσακνής

Γυ(μ)νή Αλήθεια

2011-01-18T13:21:00.000-08:00

Ναι, πάλι.

Έχω γίνει γραφική, έτσι?

''Χάθηκα. Μέσα στους δρόμους, που μ΄έκλεψαν για πάντα...''

Περνάει η ζωή από μπροστά μου και πολλές φορές κάθομαι και τη βλέπω, αντί να ρίξω ένα σάλτο και να βουτήξω μέσα...

Είναι ασυνάρτητα όσα λέω, όπως και όλα όσα είναι στο κεφάλι μου αυτή τη στιγμή.

Όμως όσο ζαλισμένη και να είμαι, μερικές λέξεις μπορούν και με βρίσκουν...

Σ υ γ ν ώ μ η.

Σου υποσχέθηκα ότι θα αλλάξω, ότι θα εμφανιστώ ξανά, και δεν το έκανα.

Όμως το πέρασα αρκετά άσχημα όλο αυτό με την τέως φίλη μου, νυν -ούτε καν- γνωστή μου και κλείστηκα (πάλι) στον εαυτό μου.

Αναρωτιέμαι...

Πόσο καιρό χρειάζεται για να γίνει κάποιος από γνωστός, ''κρίσιμος'' και την ίδια στιγμή κάποιος άλλος να γίνει από κρίσιμος, ά γ ν ω σ τ ο ς ?

Να σου πω εγώ, που έμαθα...

Μια νύχτα.

Λυπάμαι που η δηθενιά της μου είχε ρίξει το πιο όμορφο πέπλο στα μάτια και δε με άφηνε να δω τόσο καιρό τι βρισκόταν γύρω μου...

Ακατέργαστα διαμάντια που μου έπιασαν το χέρι, την ώρα που δεν άντεχα τον πόνο και μου είπαν:

-Θέλουμε να έρθουμε μαζί σου...

Πάμε?

Πώς το λένε, μωρέ, εκείνο το στιχάκι από το σινεμά...

''Diamonds are girls' best friends''

Αλλά είπαμε.... Εγώ μόνο ασυνάρτητα καταλαβαίνω.

''Diamonds girls are best friends''

...ή κάτι τέτοιο. Είμαι και λίγο ζαλισμένη.

-Πάμε? Φύγαμε!!!

Free-doom

2010-05-24T18:29:00.001-07:00

Απόψε πάλι δε θα κοιμηθώ νωρίς...

Προσπαθώ να κοιτάξω τη ζωή μου σαν παντογνώστης αφηγητής, -έτσι μας τον έλεγαν στο σχολείο-, ''αυτός που έχει μηδενική εστίαση και καμία οπτική γωνία, βλέπει τα πάντα από πάνω, χωρίς να μετέχει στην ιστορία, σα μικρός θεός...''

Και ειλικρινά, δεν θυμάμαι πια σημείο που να μην είσαι μέσα.

'Οχι, όχι, πρέπει να είμαι ακριβής, κατά το δοκούν, η αφήγηση πρέπει να είναι τριτοπρόσωπη... έστω, με εγκιβωτισμένους διαλόγους.

''Μαμά, φοβάμαι... Φοβάμαι μήπως αγαπήσω τόσο πολύ και πάθει ασφυξία...''

''Σώπα παιδάκι μου, δε χρειάζεται να στενοχωριέσαι... Όλοι μας αγαπήσαμε και δεν πάθαμε τίποτα. Το μόνο που σου λέω, να είσαι ο εαυτός σου...''

Ναι, ήταν ήδη ερωτευμένη. Με ένα τρόπο μαγικό, με ένα χείμαρρο να διαπερνάει το είναι της, που δεν ήξερε να τον χειριστεί... Έγραφε σε χαρτάκια : ''Θεέ μου, κάνε να μην κάνω πράξεις που να μας πληγώσουν... '' Και τα έχει ακόμα, τα ίδια χαρτάκια κοιτάζει κάθε μέρα, μόνο που για ένα περίεργο λόγο τα μάτια της γεμίζουν... Βλέπει την ημερομηνία παρακάτω -κακή συνήθεια οι ημερομηνίες, πάντα τις θυμόταν- και συνειδητοποιούσε πως ήταν την πρώτη μέρα που τον είχε δει.

Και κράτησε ημερολόγιο... Κάθε μαγική κουβέντα που άκουγε , την έγραφε, και λίγο πριν κοιμηθεί, τις διάβαζε όλες και ένιωθε ευτυχισμένη. Και τυχερή. Και μοναδική.

Δεν την ένοιαζε τίποτα, δεν έβλεπε τίποτα, δεν κοιμόταν παρά μόνο όταν είχε αγκαλιά το αρκουδάκι της και το ημερολόγιο. Διαφωνία? Κανένα πρόβλημα, δε θα το έγραφε στο ημερολόγιο, άρα δε συνέβη ποτέ... Δυσκολία? Έλα τώρα, ένα καυγαδάκι, σιγά... Μόνο εκείνο το διάλογο δε θα ξεχνούσε, τη μέρα που του είπε ''Σ'αγαπάω''... Αυτό δε θα του συγχωρούσε ποτέ. Το ήξερε. Γι'αυτό το έγραψε.

Δεν έβλεπε.

Το κατάλαβε μόνο όταν το τετράδιο δεν κατάπινε πλέον αράδες, αλλά δυο-τρεις γραμμές. Είπε ''ωχ..'' και έπειτα δεν το ξανάνοιξε ποτέ. Το φύλαξε με ευλάβεια στο σεντούκι των αναμνήσεων, μαζί με τα υπόλοιπα μικρά και μεγάλα δάκρυα ευτυχίας.

Χρόνια κρατάει αυτή η κολώνια...

Ναι, μυρίζει υπέροχα.... Ναι, δεν έχει συναντήσει ομορφότερο πλάσμα. Ναι, δεν έχει αλλάξει αυτό που νιώθει, έχει μετεξελιχθεί σε κάτι το απέραντο... Δεν θέλει να φανταστεί αλλιώς τη ζωή της, του το είπε, νιώθει ευτυχισμένη. Ε, ντάξει, και τι έγινε, για μια δυο διαφορούλες? Όλοι έχουν. Ε, ντάξει, έκλαιγε προχτές μετά το τηλεφώνημα, ναι. Και? Πρώτη φορά είναι? Ε, ντάξει, έχει αποδεχτεί πως η ζωή δεν είναι όπως τη φαντάστηκε, και το κυριότερο, δεν είναι εκείνη που κάνει κάποιον να ασφυκτιά.

''Ναι, ναι, μαμά, όλοι οι άνθρωποι έχουν τις καλές και τις κακές μέρες... Ναι, μαμά, είμαι ο εαυτός μου... Ναι, μαμά, είμαι ευτυχισμένη, Ναι, μαμά, αλλά επιτέλους, κλείσε μου την πόρτα!''

Είναι σπίτι, μόνη, και κοιτάζει έξω. Η σιωπή κάνει τόσο θόρυβο, που δεν τον αντέχει και ανοίγει το παράθυρο.

Είναι τρεις το χάραμα, κι όμως ένα καναρίνι είναι τόσο φλύαρο, τέτοιες ώρες... ''Τι ωραία, να είχα κι εγώ ένα καναρίνι... Ε, και τι που δε θέλει ο μπαμπάς, εγώ θα το φροντίζω και θα το περιποιούμαι...''

Δεν ξέρει αν το είδε στον ύπνο της ή τρελάθηκε ξαφνικά... Πάντως την είδα να γυρίζει κλαίγοντας στο σπίτι, και να φωνάζει, ''δε θέλω, το αγαπάω, αλλά δε θέλω, δε θέλω...''

''Λυπάμαι, αγάπη μου γλυκειά, αλλά όσο και να θέλω την παρέα σου, δε θέλω να δεχτώ το κλουβί που απλόχερα μου προσφέρεις, ακόμα κι αν μου έχεις αποδείξει πως είναι πανέμορφο, ολόχρυσο, καρατίων, ακόμα κι αν μου ορκίστηκες να μου δίνεις τροφή, να μου αλλάζεις το νερό, και να με φροντίζεις κάθε στιγμή που το έχω ή/και το έχεις ανάγκη... Θα είναι πάντα κλουβί.''

Ποιος είπε πως τα πουλιά δε μιλούν?

Η Μνήμη Των Αισθήσεων

2010-04-07T15:20:00.000-07:00

Σου έχει τύχει ποτέ να νομίζεις πως ξαναζείς μια στιγμή που ξέρεις ότι ποτέ δεν έζησες?

Σου έχει τύχει να βλέπεις τις αισθήσεις σου να λειτουργούν μηχανικά, εμπειρικά, σαν να ξέρουν τι κάνουν, χωρίς να σε χρειάζονται για να τις ελέγξεις?

Να βλέπεις αυτό που αγάπησες,

να ακούς αυτό που ερωτεύτηκες,

να γεύεσαι αυτό που λαχτάρησες,

να αγγίζεις αυτό που προσκύνησες,

να μιλάς σε αυτό που εξομολογήθηκες ότι είσαι Άνθρωπος...

Έτσι σε θυμάμαι, έτσι θα σε θυμάμαι πάντα, πιο γαλανό κι από Κείνη, πιο φοβισμένο από ποτέ, πιο ζωντανό από κάθε τι θνητό.

Και κάθε φορά που θα κλείνω τα μάτια μου για να ''ξαναδιαβάσω'' το πρόσωπό σου μες στη χούφτα μου, θα σε ακινητοποιώ.

Και κάθε φορά που θα σηκώνεις τα μάτια σου στα δικά μου, θα με ακινητοποιείς.

Και κάθε φορά που θα παίρνω στην κρύα χούφτα μου την ασημένια, ροζ καρδιά που μου χάρισες, θα σου σιγοτραγουδάω, πεθαίνοντας...

''Σαν φυλαχτό, απάνω στο λαιμό φοράω

να μου σφαλίζει το καλό

Μα σαν το βλέπω, βλέπω τα μαρτύριά του,

σαν ναν' δικά μου θα πονώ,

και σαν τα πρώτα άνθη απλώσει τα δεσμά του,

τη λύτρωσή μου πώς θα βρω...

Αχ Μάη μου, σε σένα θα το πω

Στην ανοιξή σου θέλω μόνο να χαθώ

Να δώσεις στ'όνειρο ζωή

με της δροσιάς σου την πνοή

να με μεθύσεις, να μου δέσεις την πληγή...

Μα οι πληγές μου άνοιξαν, ξαναματώνω,

σαν ξημερώνει η αυγή

Και άιντε, σταυρώνω την πληγή...''

Δεν ξέρω μερικές φορές τι με πονάει περισσότερο... Η υποψία ότι είσαι εκεί ή η βεβαιότητα ότι δεν είσαι;

Ψυχή Βαθιά

2010-01-28T00:56:00.000-08:00

Η νύχτα με σκεπάζει με τις πάναστρες φτερούγες της...

όνειρο

σκοτάδι

αέρας

Φυσάει...

...η ανάσα σου και σαρώνει τη σκέψη μου...

αίσθηση

παραίσθηση

άγγιγμα...

Διαπεραστικό...

...φιλί που ξεσηκώνει το είναι μου...

κορμί

βλέμμα

αίμα...

Καυτό..

..κυλάει στις φλέβες μου

οξυγόνο

μου

είσαι

μάθε το.

Σε πρωτοαντίκρυσα σε ένα καθρέπτη

Γεννήθηκες όταν γεννήθηκα

Θα ζεις όσο αντέχω να ελπίζω.

Σ'αγαπάω.

Θέλω...

2009-12-17T15:47:00.000-08:00

Θέλω...

να βγω μαζί σου στη βροχή και να μυρίσω ξανά τον αέρα μας...

Θέλω...

να κλείσω όλο τον κόσμο σου στη φωτογραφική μηχανή του μυαλού μου...

Θέλω...

να φωνάξω πως μου λείπεις όταν δεν είσαι εδώ...

Θέλω..

να σου γράφω ποιήματα, στιχάκια, γλυκόλογα...

Θέλω...

να μου μιλάς για τη Μουσική, για τη Θάλασσα, για τη Μούσα της καρδιάς σου...

Θέλω...

να βάλω το πρόσωπό μου στη μαγική χούφτα σου...

Θέλω...

να νιώσω την ανάσα σου καυτή, δίπλα στο αυτί μου...

Θέλω...

να νιώσω τα γόνατά μου να λυγίζουν, καθώς θα μου χαιδεύεις την πλάτη...

Θέλω...

να ξενυχτήσω δίπλα σου παρατηρώντας σε να κοιμάσαι...

Θέλω...

να τσακωνόμαστε, να ουρλιάζουμε και μετά να πέφτουμε ο ένας στην αγκαλιά του άλλου...

Θέλω...

να σε δω μια φορά να χορεύεις όταν είσαι ευτυχισμένος, δυστυχισμένος, μεθυσμένος...

Θέλω...

να σε φιλήσω στα μάτια, στα χέρια, στο στέρνο...

Θέλω..

να μ'αγαπάς επειδή σωπαίνω...

Θέλω...

να ακούς τι σου λέω μέσα από ένα τυχαίο, υγρό βλέμμα...

Να ακούς...

Μ' ακούς?

Θέλω...

πολλά?

Karma libre

2009-11-15T17:33:00.000-08:00

''Κάθε πρωί που ξυπνάω, η πρώτη μου κίνηση είναι να ανοίξω τις κουρτίνες για να δω τη φίλη σου, τη θάλασσα.

Είναι 6:30 το πρωί και στον καμβά του παραθύρου στοιβάζονται τα χρώματα σε στρώσεις. Ξεκινούν από το γαλάζιο του νερού, παίρνουν αποχρώσεις του φωτός, κοκκινίζοντας όσο το βλέμμα ανεβαίνει ψηλότερα, και μετά πάλι γαλάζιο, τ'ουρανού...

Η θάλασσα είναι γαλήνια, αγουροξυπνημένη κι αυτή από τη νωχελικότητα της νύχτας που σκέπασε και τους δυο μας. Στα καθάρια της νερά καθρεπτίζεται η μορφή σου, και μετά σα θαύμα αναδύεται ολόκληρο το κορμί σου. Με κοιτάς με τα μεγάλα καστανά σου μάτια, με το σπινθηροβόλο βλέμμα που αδυνατεί να δαμάσει την ενέργεια που έχεις μέσα σου.... ξεχειλίζει...

Γέρνεις το κεφάλι ελαφρά προς τον αριστερό σου ώμο, και η ζεστή σου φωνή -μελωδία στ' αυτιά μου- μου λέει ένα μακρόσυρτο, κελαρυστό ''Καλημέρα!''

Τώρα μπορώ να ξυπνήσω, τώρα έχω τη δύναμη να σηκωθώ και να ξεκινήσω μια ακόμα δύσκολη μέρα...''

''Είναι η ώρα σκληρή που ξυπνάω το πρωί

μέσα στον ύπνο μου σ' είχα

στο σώμα, βροχή

Και αν ρωτάω για σένα την κάθε σιωπή

μου απαντά αυστηρά ''η ζωή θα σου πει''

Καφές πικρός

και ξανακλείνω τα μάτια

το όνομά σου δε θα πω ποτέ πάλι

Γιατί αν σ'έβαζα για λίγο στο στόμα

θα σ' ήθελα σαν το μωρό λίγο ακόμα

Καλημέρα

κι όποιος αντέξει

άλλξη μια μέρα που μου χρωστάει

άλλη μια μέρα που μου χρωστάει να σ' επιστρέψει...''

Άλλη μια μέρα.

Κι άλλη.

Ως πότε?

Καλημέρα...

Will you be there?

2009-07-30T04:34:00.000-07:00

In Our Darkest Hour

In My Deepest Despair

Will You Still Care?

Will You Be There?

In My Trials

And My Tribulations

Through Our Doubts

And Frustrations

In My Violence

In My Turbulence

Through My Fear

And My Confessions

In My Anguish And My Pain

Through My Joy

And My Sorrow

In The Promise Of

Another Tomorrow

I'll Never Let You Part

For You're Always

In My Heart.

M.J.

Alma Libre

2009-07-27T00:36:00.000-07:00

Ονομάζομαι Κορίτσι.

Γεννήθηκα σε έναν κόσμο που έδειχνε να μου αρέσει.

Κουβαλούσα όνειρα που έλεγα ''δικά μου είναι!'' και τα φορούσα όλο καμάρι.

Και μου πήγαιναν. Και ήθελα να τα φοράω και τις νύχτες, θα μπορούσα να περάσω όλη μου τη ζωή φορώντας τα. Είναι πάλι στιγμές που νόμιζα πως μόνο αυτά υπάρχουν, και τότε μου έλεγαν πως όχι, πως θα μου φορέσουν άλλα, που τους μοιάζουν. Μεγαλοφυές! Σου φορούν τα πιστεύω τους, κι εσύ νομίζεις πως είναι και τα δικά σου....

Είναι εύκολο να πορεύεσαι με μία πίστη, ακολουθώντας ευρύτερα αποδεκτές αρχές, να είσαι αυτό που οι άλλοι θέλουν από σένα ή περιμένουν να είσαι.

Και είναι σημαντική η ικανοποίηση που αντλούμε από την αποδοχή.
Δε ζούμε μόνοι μας.

Και οι πιο πολλοί από μας χρειάζονται όρια για να μη χάνουν τον εαυτό τους.
Χρειάζονται φραγμούς για να μην παρασύρονται από τα πάθη τους.
Χρειάζονται πίστεις , για να έχουνε να ακουμπάνε.

Όμως καμιά φορά...

- όχι και τόσο συχνά -

- ίσως να χρειάζονται πολλές συγκυρίες και μια ιδιαίτερη ψυχοσύνθεση -

εκεί που δεν το περιμένεις,

εμφανίζονται οι ρωγμές.

Και ανακαλύπτεις πως τα ρούχα που φοράς σε στενεύουν ή ακόμη και σε πνίγουν.

Κι αρχίζεις να αμφισβητείς αυτό που είναι αρχή ή πίστη ή νόμος ή και συνήθεια από παλιά, που όμως δε συμβαδίζει με τη δική σου λογική , με το δικό σου αίσθημα, με τη δική σου ανάγκη.

Για λίγο αμφιταλαντεύσαι ... γιατί είναι και η αγάπη.

Είναι οι άνθρωποι που δε θέλουμε να απογοητεύσουμε, να στεναχωρήσουμε, είναι κομμάτι του εαυτού μας, ποτέ δε θέλησαν το κακό μας...

Κι αν βλέπουν τον κόσμο με αυτά τα μάτια, είναι γιατί δεν έχουν άλλα να τον δουν.

Και ξάφνου..

Μια ψυχή σ'αγγίζει απ το πουθενά κ γεμίζει την ψυχή σου..... τα ονειρά σου παίρνουν μορφή.... μια αόρατη αγκαλιά σε τυλίγει κ ξεχνάς τα χθεσινά σου δάκρια... τίποτα πιο δυνατό απ τη δύναμη της καρδιάς του, τίποτα πιο φωτεινό απ το χαμογελό του που επανήλθε ξανά...

Είναι αγάπη? Θα μείνει?

'Ο,τι κ αν είναι...

Είναι εδώ.

Όμως από την άλλη βαραίνει εκείνο το πνιγηρό συναίσθημα...

...του αγριμιού που ξύπνησε πίσω από κάγκελα, μα κάπου βαθιά μέσα στο μυαλό του υπάρχει μια σαβάνα που ποτέ δεν είδε...την υποψιάζεται ...

Αλλά κι αν όχι...

είναι αυτή η ανάγκη να τρέξει ελεύθερο σε άγνωστα λιβάδια...

-δίχως συγκεκριμένο όνειρο, δίχως συγκεκριμένο σκοπό-

Θέλει απλά να τρέξει.... δίχως κάγκελα γύρω του....

Ελεύθερο.

Alien Shore

2009-07-21T05:47:00.000-07:00

If you ever remember the trains that went off

don't close the eyes, don't turn into pieces

Simply smile

I can suffer agonies no more

no more can I burn into this fire

A deep river hides within us

It’s the hot passion

Which is responsible for everything

after a long time, I finally give up

let myself forever

in the black deep

sometime

Sometime, when we forget one lifetime we've spent together

It will be late and the dream will go out

it will be late and all these we've lived

we'll throw them, like shadows, in the emptiness

loneliness in the big fairy tale.

At an alien to people shore, I'm walking

I don't know why, nor do I know where I'm going

I'm bursting out on your buried by sand look

the time, that no more flows I'm singing

the time, that no more flows.

Εκπνέω - Εμπνέομαι

2009-05-18T12:31:00.000-07:00

-Τα μάτια σου είναι γεμάτα καταρράχτες, που διψούν να χυθούν σε μια τυχαία ματιά, γιατί;

-Στο πέλαγος της λογικής, με ξέβρασε η θάλασσα στη βραχονησίδα του παράλογου έρωτα... Κι εκεί, σαν ροβινσώνας, αποκαμωμένος, με μοναδικά υπάρχοντα μια ξύλινη κασέλα γεμάτη αναμνήσεις και τον πόθο για τροφή, αναρωτιέμαι υπό το φεγγαρόφως αν θέλω να σωθώ ή όχι...

-Μιλάς ποιητικά... αλλά βουτώντας τη γλώσσα στη λογική;

-Κανένας δεν κάνει τόσα πολλά λάθη, όσο εκείνος που ενεργεί με βάση μόνο τη λογική. Προσπάθησα να είμαι λογικός... Δε μου άρεσε.

-Αλήθεια; Μα, η κοινωνια...

-Ποια κοινωνία, εκείνη...; Η κοινωνία των πλαστικών ψυχών; Με τους άδειους, εναλλακτικούς ήρωες; Όλοι ξέρουν, αλλά κανείς δεν ξέρει ότι δεν ξέρει τίποτα. Κενές καρδιές, που τολμούν να σταθούν μπροστά στους καιρούς αλλά φοβούνται να εξηγήσουν τι είναι αυτό που βλέπουν στο είδωλό του -ναι, για τον καθρέπτη μιλάω-. Καμιά φορά πάλι, δεν βλέπουν τίποτα... η σκόνη στα μάτια δε φεύγει, όταν ανακατευτεί με δάκρυα... Σε ποιον να μιλήσεις και ποιος να σε ακούσει;

Κοινωνία είναι να κοινωνάς. Να κοινωνάς αγάπη, ελευθερία και κατανόηση στο ίδιο Δισκοπότηρο με κάποιον άλλο.

Εγώ μόνο σ΄αυτό το χρυσό κουτάλι δέχομαι να βουτήξω τη γλώσσα μου.

Παυσίπονο

2009-04-29T16:08:00.000-07:00

Κάθε που ξημερώνει μισώ την ημέρα που με εμποδίζει να σε σκέφτομαι.
Κάθε που θέλω να τιμωρήσω τον εαυτό μου λιγοστεύω τις φορές που σε κοιτάζω...

Ξεκίνησα να γράψω κάτι...
Μα...
Το ξέχασα.

Μ' άρεσε αυτό το πνεύμα σου, που δεν το έχει αγγίξει η πλεονεξία και η μικρότητα...
Η φωνή σου, που έκρυβε στις νότες της ίχνη αδιόρατης γεύσης από τρυφερότητα και στοργή...
Η απλότητα, η αμεσότητα και μια άδολη επιτήδευση που με συνάρπαζε...

Ο μόνος άνθρωπος που με έκανε να συμφιλιωθώ με τον εαυτό μου, να σχηματιστώ, να φωνάξω ποια είμαι...

"Πάμε μια βόλτα... Δε θέλω να γυρίσω σπίτι..."
Το σκέφτηκα και μετά το είπα? Το είπα και μετά το σκέφτηκα?

Μικρή η σημασία.

'Αρχισα να νιώθω κάτι το μοναδικό και προδωτικό, μια απόλυτη εμπιστοσύνη, αυτό το τυραννικό μα και υπέροχο συναίσθημα του να εξαρτάσαι από έναν άλλο για κάθε ανάσα ευτυχίας που σου χαρίζει η ζωή.

Άκουσέ με...

Αγάπησα το φως του ήλιου που ζέστανε και γλύκανε την καρδιά μας... την καρδιά την ερωτική και μεγαλουργική, τη γεμάτη αδυναμίες και δύναμη.

Αγάπησα το νερό γιατί ξεδίψασε και δρόσισε τα χείλη σου όταν αναζητούσες την αλήθεια μέσα στη λαύρα της ψευτιάς.

Αγάπησα τον αέρα γιατί κράτησε τα σύννεφα και ελευθέρωσε τα άστρα που χάριζαν ομορφιά στο μικρό ουρανό μας.

Αγάπησα τη βροχή γιατί...
-Ναι, πες στο.-

...γιατι άθελα και ασυνείδητα τρέφει τη ζωή...
τη ζωή τη δική μας.

Αγαπώ εσένα

που πολεμάς να δώσεις λίγο φως στο πυκνό σκοτάδι,
που πολεμάς να χαρίσεις λίγη ζεστασιά στην καρδιά μου όταν υπάρχει χιονιάς,

εσένα που γεμάτος θριάμβους έρχεσαι να με διδάξεις.

Όχι, όχι, μη μου κλαις.

Άσε με να σε χαζεύω...

Αρχίζω να πιστεύω ότι υπάρχει Θεός.

Σαν φυλαχτό

2009-03-15T14:55:00.000-07:00

Φίλοι οι άνθρωποι που πιο πολύ αγάπησα, είσαστε σεις.
Φίλοι οι άνθρωποι που πόνεσα και πίστεψα είσαστε σεις.

Ζητώ λοιπόν από σας να μου δώσετε κάτι ν' αγαπήσω βαθειά και να πεθάνω...

Η ζωή μου θα γίνει ευτυχισμένη, αν οι αδελφοί μου καταλάβουν τον προορισμό της αληθινής φιλίας.
Η ζωή μου θα γίνει ευτυχισμένη αν τα πουλιά
-οι φίλοι μου που κρατούν στα φτερά τους το όνειρο που έπλασα-
τ' αφήσουν να πετάξει με τις δικές του δυνάμεις.

Σ' αυτούς ανήκεις.
Στα χέρια τους είσαι, ζωή μου, αν θέλουν να σε κάνουν, ωραία, όμορφη...
αν όχι, σ' αφήνουν κι εσύ τραβάς το δύσβατο δρόμο σου.

Πες κάτι απλό...

''Πριν μου πεις ο.τιδήποτε, θέλω να ξέρεις πως θα σε καταλάβω.''

Εκεί αρχίζουν κι εκεί τελειώνουν όλα.

Στιγμές και Στίγματα

2009-03-07T03:06:00.000-08:00

H ζωή μας είναι σαν ένα μικρό δεντράκι
που μεγαλώνει, μεγαλώνει
πληθαίνουν τα φύλλα, οι λέξεις
κι όσο απλώνεται πάνω στο χώμα
κάθε παραμικρή του αναπνοή
στάζει ανεπαίσθητα στις ρίζες
έτσι, που να μην ξεχωρίζει
ποιο το δεντράκι, ποια η σκιά του
ποια η ζωή και ποια η μοίρα
αλληλένδετη πραγματικότητα...

Μου έλεγες πάντα να γελάω
κι εγώ αφύλακτη θάλασσα
χαράσσω τη ζωή μου
στα παιχνιδίσματα του νερού
και των ανέμων

Μου έλεγες πάντα να ελπίζω
κι εγώ κράτησα τη μορφή σου
κάτω από το μαξιλάρι
φθαρμένη μα αυθεντική αγιογραφία
να προσεύχομαι

Λέω, λες, λέμε
Και τι...
Το ''σ'αγαπώ''
είναι με κεφαλαίο
Σ.

Υγρός ΄Ιλιγγος

2009-02-12T16:04:00.000-08:00

'Ετσι λεπτά σ' αγαπώ...
'Οπως το φιλί στο δροσερό αέρα...
Σαν μια ιδέα.
Σαν μια σκιά, σαν το αχνό δειλινό που ξεπροβάλλει στο μαγεμένο ορίζοντα...
'Ετσι λεπτά σ' αγαπώ, σα σκιά κάποιου ονείρου, σα μουσική ενός απόμακρου σκοπού.
Τόσο λεπτά...
τόσο ωραία πονώ, σαν τα λουλούδια που γέρνουν για να αφήσουν κάποιο κλάμα τους...
και που πάλι την αυγή τα βλέπω να ξαναζωντανεύουν και να αναζητούν τη συντροφιά σου.

Πέρασε ένας άνεμος και μου άφησε για σημάδι μια πληγή...
Φορούσε το άρωμα από το τυχαίο άγγιγμά σου,
έτρεχε με το βλέμμα σου.
Αν ήμουν θάλασσα, θα άφηνε την ψυχή μου ελεύθερη να σε νοσταλγήσω...

Βραδυάζει.

Μια ακόμα νύχτα και μια ακόμα σκοτεινιά έρχονται να σκεπάσουν τα πάντα.
Μια ακόμα ημέρα πέρασε και έφυγε έτσι απλά, αφήνοντας στο μυαλό μου την ίδια μορφή, τις ίδιες σκέψεις, τις ίδιες γλυκές αναμνήσεις... Αφήνοντας στα μάτια μου τα ίδια δάκρυα.

Μόλις αρχίσει η άλλη μέρα, ο ήλιος αρχίζει από ψηλά να αργοφέγγει προσπαθώντας με τα παιχνιδίσματά του
-πάνω στο ατσαλένιο της θάλασσας-
να δώσει μια άλλη, δική του διάσταση στον κόσμο.

Κάποτε θα πρέπει να μιλήσεις γι΄αυτόν που αγάπησες όταν στο ζητήσει ο εαυτός σου.
Τότε θα είσαι ώριμη για να κλάψεις αληθινά.
Θα είσαι ατέλειωτη, όπως το βλέμμα της μοναδικής σου αγάπης.
Θα' σαι πιο όμορφη με το δάκρυ στην άκρη των χειλιών σου που φίλησε...

Κλείνω τα μάτια για να μπορέσω να βρω το μυστικό συναπάντημα, κάτω από το χαμόγελο της Θάλασσας.

''Eίναι που δε βρισκω τίτλο....''

2009-01-20T14:39:00.000-08:00

Πέρασε καιρός...

Σαν μια αναγνώριση ενός μικρού ή μεγάλου λάθους, εκεί που οι εξηγήσεις φαντάζουν περιττές και οι λέξεις καινές,

''δανείζομαι'' λíγο απο το χρυσό σου και υποκλίνομαι στη λάμψη σου.

ΚΑΝ’ΤΟ ΑΠΛΑ

''Θέλω τόσο να πω για τα πιο δύσκολα πράγματα

Και δεν έβρισκα τρόπο.

«Είμαι λίγη», έλεγα, να μιλήσω γι’αγάπη

Για ομορφιά, για σοφία, για γνώση, για πληρότητα.

Πέρασαν χρόνια για να μάθω

Κι ακόμα μαθαίνω

Πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος παρά ο απλός.

Ο γνωστός. Ο «περιθωριακός».

Οι στίχοι μου πια δεν έχουν μέτρο

Μα τι το’θελα, αφού δεν ξέρω μουσική; - Καν’το απλά, φίλε.

Γράφω πια όπου να’ναι, όποτε να’ναι

Κι ακόμα κι αν συχνά είμαι πιωμένη βγαίνουν όλα φυσικά.

Καν’το απλά, φίλε.

Στην εποχή των φαφλατάδων

Το μπουρλότο είναι η σιωπή.

Και στον κόσμο των γραφιάδων

Μονο το να μιλάς κενά είναι ντροπή.

ΕΝΑ ΠΟΥ ΔΕ ΒΡΙΣΚΩ ΤΙΤΛΟ

Μεθυσμένο χαρτί, μεθυσμένο μελάνι

Εγω; Εγω είμαι μια χαρά.

Ξύπνησα κοιτώντας τον ήλιο

Καποια στιγμή της ημέρας που θα ονόμαζες «αργά».

«Γαμώτο», είπα, «υπάρχει τόση ομορφιά εκεί έξω»

«Γιατί κοιμάσαι ακόμα;»

Ανοιγόκλεισα τα μάτια, ανάσανα βαθιά

Και κατάλαβα πως στον ύπνο μου

Κρατάω μονο την ομορφιά για να φτιάξω όνειρα.

Κι αφήνω απ’έξω την ασχήμια.

Έβλεπα χρώματα στον ύπνο μου

Κι εκείνη τη γκόμενα που δεν ξέρω ποια είναι.

Έβλεπα δειλινά και ταξίδια

Καραβια να φεύγουν, μα όχι να γυρνάνε.

Πρέπει να σηκωθώ απο το κρεβάτι, να πάω έξω.

Στον υπνο μου φτιάχνω ονειρα

Μα πρεπει να μάθω τι θα πει ομορφιά και για τους άλλους.

Ίσως όμως και να μη με νοιάζει τελικά.

Στέκεται αμίλητη μπρος στον αέρα και κοιτάζει τα νερά

Να έρχονται, να φεύγουν, αράγε εκείνη ξέρει που πηγαίνει;

Κι είναι ο ουρανός χαρτί θεών που γράφουν για το βλέμμα της

Μα νιώθω πως απόψε είναι μόνο του ανέμου ερωμένη

Μεσα στης νύχτας το ρυθμό μεταμορφώνεται

Ξανοίγει ο ουρανός και αστράφτει ο βυθός της

Θάλασσα που λάμπει στα μάτια της υψώνεται

Και γίνεται κι ο άνεμος για λίγο δέσμιος της… ''

Lutetia Parisiorum

2008-08-18T02:37:00.000-07:00

Πόσοι απο σας έχουν ταξιδέψει ?
Από αυτούς, πόσοι από εσάς έχετε ταξιδεψει στην πραγματικότητα και πόσοι στο χρόνο?
Οι δεύτεροι είμαστε σαφώς λιγότεροι ε?

Η πρώτη αίσθηση που έχεις από όλα τα καινούρια οπτικά ερεθίσματα είναι θαυμασμός, και σε κάποιες περιπτώσεις σύγκριση με τα ήδη ανακεκαλυμμένα... Μένεις στο θαυμασμό που σου προκαλεί ο θαυμασμός σου για την ομορφιά που ξεδιπλώνεται μπροστά στα έπληκτα μάτια σου.... όμως.... Όταν σε πιάνει εκείνη η εκπληκτική ανεξήγητη νοσταλγία -εκπληκτική ακριβώς επειδή είναι ανεξήγητη-, δεν κλείνεις τα μάτια? Έχεις σκεφτεί ποτέ να αγγίξεις αυτό που βλέπεις? Οχι, μην τα ανοίγεις... Η αλήθεια βρίσκεται σε κλειστά μάτια και ανοιχτό μυαλό... Το άγγιξες? Δεν ξέρω εσύ, αλλα εγώ ένιωσα σα κομμάτι ιστορίας στην οποία δεν υπήρξα ποτέ παρούσα... Για πρώτη φορά έπαψα να φέρω τον άχαρο τίτλο της τουρίστριας και αποφάσισα απλά να κλείσω τα μάτια και να ανοίξω τα αυτιά.... Στον τόπο που γεννήθηκα λέμε ''Ακούς μια μυρωδιά στον αέρα?'' Να πάρει, ναι, άκουσα τη μυρωδιά του, το χτύπο της καρδιάς του, αυτή τη φορά το ένιωσα μέχρι το κόκκαλο....

''Prochaine station: Mont des martyrs'

Ο τόπος αμαρτίας και γλεντιού, ασέλγεια αλλά και καλλιτεχνική δημιουργία. Πολύ αψέντι, έρωτας, χορός, πολύ χρήμα στις όμορφες γάμπες των χορευτριών, Moulin Rouge και
Chat Noir. Σαν μια αυταπάτη ευτυχίας, στα χρώματα του Καλλιτέχνη... Εκείνου του άντρα, γόνου δύο ανθρώπων, οι οποίοι ως ήδη συγγενείς πρώτου βαθμού του άφησαν κληρονομιά εκτός απο χρήματα και μια γενετική ανωμαλία, που ως αποτέλεσμα είχε να βλέπει τον κόσμο στο ενάμισο μέτρο και έτσι να βρει διέξοδο στη ζωγραφική...

Εδώ πάνω κατέφυγαν οι κατατρεγμένοι του πνεύματος και της τέχνης. Tα bohème και τα λούμπεν στοιχεία, καλλιτέχνες και ποιητές, όλοι εδώ, γιατί ήταν χαμηλά τα ενοίκια, γιατί είχε μια ματωμένη ιστορία, γιατί αναζητούσαν τη ξενοιασιά, τον ελεύθερο έρωτα, γιατί μιλούσαν ελεύθερα για την τέχνη και την κοινωνία, για το φως εδώ πάνω, για τη γοητεία που ασκεί μια γειτονιά του υπόκοσμου. Γιατί ακόμη δεν ήθελαν να ζουν σαν καλοπερασάκηδες μπουρζουά στο πλαίσιο ενός αυστηρού βικτοριανού κόσμου, ούτε στο εθνικό μεγαλείο που ετοίμαζαν για τη Γαλλία... Την ώρα που κάτω στη πόλη η αστική τάξη, οι νεόπλουτοι μπαινόβγαιναν στα μεγάλα μαγαζιά και στα θέατρα και θαύμαζαν τα νέα, λαμπρά δημόσια οικοδομήματα, στα επικίνδυνα κι ελεύθερα σοκάκια της Μονμάρτης γεννιόνταν μέσα από περιπετειώδη ζωή ιδέες κι έργα από ανθρώπους που ζούσαν χωρίς να σκεφτούν το αύριο.

''Prochaine station: Seine, Βateaux mouches''

Οχι, δεν είσαι απλά ένα ποτάμι που χωρίζεις αυτή την ομορφιά σε δύο όχθες-κόσμους.... Rive gauche: διανόηση, πολιτισμός. Rive droite: επιχειρήσεις, μεγαθήρια οικονομίας. Χθες-Σήμερα.

''Πάμε βαρκάδα στο χτες?'' μου είπε, με τη σατανική ομορφιά μιας μεταμφιεσμένης χρονομηχανής....
... που σε κατάπινε στη στιγμή, σε έβαζε απροκάλυπτα να σύρεις το μίτο ενός χρυσού κουβάριού, που έπλεξαν βασιλιάδες με μοναδικό όραμα να εντυπωσιάσουν ακόμα και το πιο απαιτητικό μάτι, να το θαμπώσουν όπως η Καλυψώ τον Οδυσσέα, να σε αφήσουν για πάντα έρμαιο της κολοσσιαίας ιστορίας του... Το κάθε κομμάτι κορδωνόταν μπροστά σου με τέτοια υπεροψία, σα femme fatale που ξέρει ότι ειναι πιο ωραία απο τις άλλες... (περίεργο... και η χρονομηχανή, αλλά και η ομορφιά έχουν θηλυκό γένος....)

Νιώθω ήδη κομμάτι σου, ανάσα της ανάσας σου....
Από όπου και να έρχομαι, όπου και να πηγαίνω.
'Αλλωστε...

''Δεν έχει σημασία αν αναχωρείς ή γυρίζεις, η φυγή δεν έχει κατεύθυνση.''

Σε μια στιγμή το τώρα έγινε πάντα.

Καταδίκη Δίχως Δίκη

2008-06-15T03:57:00.000-07:00

Συχνά τρυπάτε την ψυχή μου, κι από την πληγή της στάζει ο καιρός...

Συχνά σας ακούω να μολύνετε τον αέρα με κανόνες, και τον διατάζετε να φυσήξει τις κενές λεξεις σας και στις επόμενες γενιές... για να διαιωνιστεί ο εγωισμός σας.

Το μάθαμε το ποιηματάκι σας..

''Όταν αγαπάει κανείς μια ψυχή είναι ευτυχία.

Όταν αγαπάει κανείς δύο ψυχές είναι μοιχεία.''

Είναι τόσο γελοίο...

Ακόμα και στα ευαγγέλιά σας λέτε ψέμματα...

''Η αγάπη είναι το Υπέρτατο αγαθό...

Αγαπάτε αλλήλους...

Όταν αγαπάτε τους ανθρώπους, είναι σαν να αγαπάτε το θεό''

κι από την άλλη...

''Είναι αμαρτωλή, γιατί αγάπησε..... Είναι μοιχεία... Να θανατωθεί.... Να φυλακιστεί...''

Eίναι τα ίδια ευαγγέλια που χρησιμοποιείτε στα δικαστήρια για να ορκιστείτε την Αλήθεια...

Ποιος μπορεί να μου βρει ένα λόγο για τον οποίο όλοι εκείνοι εκεί έξω θεωρούν τον εαυτό τους άξιο και ειδήμονα για να οριοθετούν, σύμφωνα με το δικό τους στενοκέφαλο, και τις ζωές των άλλων? Και μάλιστα, να καταδικάζουν και ο.τιδήποτε αποκλίνει σε ο.τι λένε?

Αλήθεια, όλοι εκείνοι οι αραχνιασμένοι ήρωες αγάπησαν ποτέ τους πραγματικά?

Είδαν από τα μάτια απέναντι?

Έζησαν?

Γιατί αληθινή Αγάπη και Εγωισμός δεν συνυπάρχουν.

Αλληλοκαταστρέφονται.

Είναι αλήθεια λοιπόν...

Όλοι λένε ''εγώ αγαπώ εσένα..'' με ένα τεράστιο ''εγώ'' και με ένα πολύ μικρό ''εσένα..''

Όμως όχι.

Δε θα γίνω σαν εσάς, που ενώ σας τυλίγει ένα χάδι, δεν το νιώθετε καν.

Που τρομάζετε όταν περνάνε από κοντά σας και σας χαμογελάνε...

Εγώ...

Θα κάθομαι ώρες ολόκληρες να ρουφώ την ανάσα της Θάλασσας, ώρες ολόκληρες να τον ακούω να μιλά (βλέποντάς τον ή όχι, δεν είχε ποτέ σημασία...), σαν ήχο βροχής πάνω στα λουλούδια...

Ο χρόνος έφερε αυτό το απροσδόκητο μέσα μου, και τώρα το βλέπω να μεγαλώνει σαν τη φωτιά όταν την παρασύρουν τα χέρια του (ανέμου)...

Η αληθινή ουσία της αγάπης βρίσκεται στο να παραιτείται κανείς από τη συναίσθηση του εαυτού του, να ξεχνά τον εαυτό του μέσα σε ένα άλλο ΕΓΩ. Κι ωστόσο μέσα σ' αυτή την εξαφάνιση και τη λήθη, να βρίσκει τον εαυτό του και να κυριαρχεί τον εαυτό του.

Αγαπάω.

Μ' ακούτε?

Και δε θα μου πείτε εσείς για αριθμούς.

Τώρα πια έφυγα από τη στράτα σας.

Factum Veritatis

2008-05-21T14:32:00.000-07:00

'Εμαθα να ταξιδεύω σε δύσκολες θάλασσες.
'Εμαθα να χαράζω ευθείες, για να περάσει το φως, να κρατώ τα μάτια μου ανοιχτά στο πυκνό σκοτάδι.

Προσπάθησα να κοιτάξω την αλήθεια που κρύβουν τα μάτια απέναντι... Να κοιτάξω την αλήθεια -όχι με τα μάτια μου, όχι, θα έβλεπα συνεχώς τον ίδιο παράξενο γαλαζιοπράσινο ίλιγγο που βλέπω και στα όνειρα μου-, αλλά με τα μάτια απέναντι...

''Βίωση'' το είπαν οι ψυχολόγοι.

Ακούγεται παρανοϊκά υπέροχο, αλλά...

Πώς, γιατρέ μου?

Σκέψου, αν κάποιος έμπαινε στη θέση σου, εάν σε Βίωνε έστω για μια στιγμή...

Να καταλάβαινε τι νιώθεις, γιατί ξενυχτάς περιμένοντας μια φωνή ή μια οθόνη, γιατί την ίδια στιγμή που κάνεις κάποια ψυχή ευτυχισμένη, κάποια άλλη αργοπεθαίνει, γιατί ενώ φοβάσαι τα ύψη πέφτεις με τα μάτια κλειστά, γιατί η αδιόρατη γεύση της φωτιάς σε διαπερνάει όπως το ρεύμα δύο χέρια αθώα, βρεγμένα, υγρά...

Να καταλάβαινε πως δε φταις εσύ που ερωτεύτηκες τον άνεμο, επειδή μια μέρα λάτρεψες τα πανιά σου όταν φούσκωσαν...

Και πες ότι τα κατάφερες, ότι Βίωσες πραγματικά, ότι είδες την αλήθεια μέσα από τα μάτια απέναντι...

Γιατί λυπάσαι?

Δεν αντέχεις αυτό που είδες, ε?

Οχι?

Μα.. στάσου, εσύ κλαις...

Γιατί?

"Δάκρυ γίνεται ό.τι δεν αντέχει το ανθρώπινο σώμα''.

Μη σε ξαναδώ έτσι...

Ξέρεις ότι αντέχεις.

Να κλαις μονάχα επειδή εκείνη τη μέρα που μύρισες τη βροχή δε βγήκες έξω να Της μιλήσεις, -ναι, για τη θάλασσα λέω-

γιατί φοβήθηκες τον κεραυνό.

(κοίτα να δεις... από μικρός ζωγράφιζες κεραυνούς, σωστά?)

Διάσταση του Παντός

2008-05-14T13:23:00.000-07:00

Είναι η απουσία της φαντασίας που μεταβάλλει τον άνθρωπο σε ανάπηρο της πραγματικότητας...

Μα.. τι συμβαινει?
Δεν ονειρεύεστε πια?

Εσύ, Ουρανέ μου, που μέσα στα μάτια τους πάντα με καλοσύνη χαμογελάς...
πού να' σαι τώρα?

Πιστεύω στη φαντασία, γιατί φουρτουνιάζει το αίμα που κυλάει στις φλέβες μου, γιατί κάνει τα μέλη μου να μουδιάζουν στο άγγιγμά της....

Πιστεύω στη φαντασία,

γιατί μπορεί να αλλάξει αυτόν τον Κόσμο, το Μικρό, το Μέγα,

γιατί μπορεί να κάνει τ' αστέρια να βρούνε το δρόμο τους στη μεγάλη λεωφόρο του ουρανού,

γιατΙ μπορεί εξαιτίας της τα λουλούδια να ριζώσουν βαθιά στα σπλάχνα της γης,

γιατί μπορεί να με σπρώξει και μένα στο αιώνιο είναι Της....

Πίστεψέ Την.

Πίστεψέ με...

Είδα.

ΕλπίΖΩ στο φως

2008-05-05T13:57:00.000-07:00

Η ιδανική επικοινωνία, εκείνη που ακολουθεί το συντομότερο δρόμο ανάμεσα σε δυο ανθρώπους, μια επικοινωνία που να νοιώθεται

ολοκληρωτικά όπως η ζεστασιά ή το κρύο,

συγκλονιστικά όπως ο έρωτας ή ο τρόμος,

μυστηριακά όπως η βουή του δάσους ή της θάλασσας,

θα μπορούσε ποτέ να γίνει όργανο και σκοπός ζωής;

Ο έρωτας ,

όνομα ουσιαστικόν ,
πολύ ουσιαστικόν ,
ενικού αριθμού ,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού ,
γένους ανυπεράσπιστου .
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες .

Ο φόβος ,
όνομα ουσιαστικόν ,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός :
οι φόβοι .
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα .

Η μνήμη ,
κύριο όνομα των θλίψεων ,
ενικού αριθμού ,
μόνο ενικού αριθμού
και άκλιτη .
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη .

Η νύχτα ,
όνομα ουσιαστικόν ,
γένους θηλυκού ,
ενικός αριθμός .
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες .
Οι νύχτες από δω και πέρα.

Κική Δημουλά ''Ο πληθυντικός αριθμός''

ΥΓ. Ξέρω πως είναι τίποτε όλ' αυτά

και πως η γλώσσα που μιλώ δεν έχει αλφάβητο...

Ko-φτερά Μα-χέρια

2008-05-02T11:42:00.001-07:00

Πολύ δεν θέλει ο κόσμος

Ένα κάτι

Ελάχιστο. Σαν τη στραβοτιμονιά πριν από το δυστύχημα

Όμως

Ακριβώς

Προς

Την αντίθετη κατεύθυνση

Φοβάσαι τη νύχτα να μη σε σκεπάσει με το χρώμα της...

Φοβάσαι την αυγή μην ξημερώσει πιο πικρή, πιο απαρηγόρητη...

Δεν αφήνεις όμως τον ήλιο να μπει και να απλωθεί στη ζεστή κάμαρα της ψυχής σου.

Φοβάσαι την πολιτεία με τον κόσμο της...

Μα και η μοναξιά σου σε φοβίζει.

Κι όμως...

Δεν αφήνεις την ειρήνη να'ρθει να σε αγκαλιάσει.

Γιατί?

Γιατί αυτή είναι λευκή και οι άνθρωποι άλλοι άσπροι και άλλοι μαύροι.

Πόσα, αλήθεια, αστέρια από τον ουρανό σε αγνοούν?

Πόσοι, αλήθεια, άνθρωποι δεν ξέρουν ότι τους αγαπάς, ενώ εσύ ξενυχτάς?

Πόσες φορές, άραγε, έχεις φτάσει σε σημείο -δεν πάει άλλο πια-?

Κι όμως, δε μίλησες...

Κι όταν μίλησες, δεν είχες φωνή...

Όπως στα όνειρα...

Φωνάζεις, αλλά δε σε ακούει κανείς.

Θυμήσου όμως... Στα όνειρα έχεις ανυπέρβλητη Δύναμη.

Γι' αυτό ξυπνάς με το ρυθμό ταμπούρλων που ξεχειλίζει από το στήθος σου.

Ή επειδή δεν αντέχεις να δεις τη συνέχεια... πόση δύναμη κρύβει το άβατο υποσυνείδητό σου.

Παραδέξου το...

Είσαι πιο δυνατός όταν ονειρεύεσαι.

Σε ένα όνειρο βλέπεις το χορό της φαντασίας γύρω από τη φωτιά του ύπνου.

Ζήσε λοιπόν το όνειρο...

Κι ας πέσει η φωτιά του να σε κάψει.

Είδες ο Ίκαρος?

Sententia

2008-04-25T11:41:00.000-07:00

Άρωμα γλυκό, τριανταφυλλένιο διαπερνά το τείχοs της σιωπής κι αγκαλιάζει την μοναξιά, εισχωρώντας τρυφερά στο βάθοs της καρδιάς...

Κάτι συμβαίνει.

Τα φύλλα της ψυχής μου το μαρτυρούν! Μιλούν τόσο πυκνά, πιο πυκνά κι από διαβασμένους ανθρώπους.

Κάποτε θα πρέπει να μιλήσω.

Θα ''Πρέπει''? Όχι, όχι... η λέξη αυτή δεν χωράει εδώ.

Όχι ΚΑΙ εδώ.

Θα σφίξω τα χέρια, θα κλείσω τα μάτια και θα αφήσω τη Μνήμη να δείρει τα περασμένα.

Μου το ζητάει ο Εαυτός μου.

Τότε μόνο θα είμαι ώριμη για να κλάψω αληθινά.

Θέλω να γίνω Ατελείωτη...

'Οπως οι λέξεις Θηλυκού Γένους.

Ελευθερία. Ψυχή.
Σκέψη. Δύναμη.
Μουσική.

Αγάπη.

'Ανθρωποι, ανοίξτε μου την πόρτα...

ΑΓΑΠΗΘΗΚΑ.

H Συμφωνία Της Ευτυχίας

2008-04-25T08:47:00.000-07:00

Πρέπει λοιπόν να δώσεις την καρδιά σου την ώρα που θα στη ζητήσει ο άνεμος να τη φέρει στα μάτια σου

-πρόσεξε όμως μην κλάψεις...

Πρέπει να δώσεις την αγάπη σου στον Ήλιο να την κάνει φωτιά στον κόσμο της ψυχής σου

-πρόσεχε όμως μην τυφλωθείς...

Κοίταξε μόνο τα χέρια σου αν μπορούν να κρατήσουν τον άνεμο...

Ρώτησε το Είναι σου αν μπορεί να ζητήσει από τον Ήλιο να σ' αφήσει 'Ανθρωπο...

Αφού τα κάνεις, βάλε ένα λουλούδι να φυτρώσει στην καρδιά σου...

Τότε θα νιώσεις ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ.