''Eίναι που δε βρισκω τίτλο....''

Πέρασε καιρός...

Σαν μια αναγνώριση ενός μικρού ή μεγάλου λάθους, εκεί που οι εξηγήσεις φαντάζουν περιττές και οι λέξεις καινές,

''δανείζομαι'' λíγο απο το χρυσό σου και υποκλίνομαι στη λάμψη σου.

ΚΑΝ’ΤΟ ΑΠΛΑ

''Θέλω τόσο να πω για τα πιο δύσκολα πράγματα

Και δεν έβρισκα τρόπο.

«Είμαι λίγη», έλεγα, να μιλήσω γι’αγάπη

Για ομορφιά, για σοφία, για γνώση, για πληρότητα.

Πέρασαν χρόνια για να μάθω

Κι ακόμα μαθαίνω

Πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος παρά ο απλός.

Ο γνωστός. Ο «περιθωριακός».

Οι στίχοι μου πια δεν έχουν μέτρο

Μα τι το’θελα, αφού δεν ξέρω μουσική; - Καν’το απλά, φίλε.

Γράφω πια όπου να’ναι, όποτε να’ναι

Κι ακόμα κι αν συχνά είμαι πιωμένη βγαίνουν όλα φυσικά.

Καν’το απλά, φίλε.

Στην εποχή των φαφλατάδων

Το μπουρλότο είναι η σιωπή.

Και στον κόσμο των γραφιάδων

Μονο το να μιλάς κενά είναι ντροπή.

ΕΝΑ ΠΟΥ ΔΕ ΒΡΙΣΚΩ ΤΙΤΛΟ

Μεθυσμένο χαρτί, μεθυσμένο μελάνι

Εγω; Εγω είμαι μια χαρά.

Ξύπνησα κοιτώντας τον ήλιο

Καποια στιγμή της ημέρας που θα ονόμαζες «αργά».

«Γαμώτο», είπα, «υπάρχει τόση ομορφιά εκεί έξω»

«Γιατί κοιμάσαι ακόμα;»

Ανοιγόκλεισα τα μάτια, ανάσανα βαθιά

Και κατάλαβα πως στον ύπνο μου

Κρατάω μονο την ομορφιά για να φτιάξω όνειρα.

Κι αφήνω απ’έξω την ασχήμια.

Έβλεπα χρώματα στον ύπνο μου

Κι εκείνη τη γκόμενα που δεν ξέρω ποια είναι.

Έβλεπα δειλινά και ταξίδια

Καραβια να φεύγουν, μα όχι να γυρνάνε.

Πρέπει να σηκωθώ απο το κρεβάτι, να πάω έξω.

Στον υπνο μου φτιάχνω ονειρα

Μα πρεπει να μάθω τι θα πει ομορφιά και για τους άλλους.

Ίσως όμως και να μη με νοιάζει τελικά.

Στέκεται αμίλητη μπρος στον αέρα και κοιτάζει τα νερά

Να έρχονται, να φεύγουν, αράγε εκείνη ξέρει που πηγαίνει;

Κι είναι ο ουρανός χαρτί θεών που γράφουν για το βλέμμα της

Μα νιώθω πως απόψε είναι μόνο του ανέμου ερωμένη

Μεσα στης νύχτας το ρυθμό μεταμορφώνεται

Ξανοίγει ο ουρανός και αστράφτει ο βυθός της

Θάλασσα που λάμπει στα μάτια της υψώνεται

Και γίνεται κι ο άνεμος για λίγο δέσμιος της… ''