Ko-φτερά Μα-χέρια

Πολύ δεν θέλει ο κόσμος

Ένα κάτι

Ελάχιστο. Σαν τη στραβοτιμονιά πριν από το δυστύχημα

Όμως

Ακριβώς

Προς

Την αντίθετη κατεύθυνση

Φοβάσαι τη νύχτα να μη σε σκεπάσει με το χρώμα της...

Φοβάσαι την αυγή μην ξημερώσει πιο πικρή, πιο απαρηγόρητη...

Δεν αφήνεις όμως τον ήλιο να μπει και να απλωθεί στη ζεστή κάμαρα της ψυχής σου.

Φοβάσαι την πολιτεία με τον κόσμο της...

Μα και η μοναξιά σου σε φοβίζει.

Κι όμως...

Δεν αφήνεις την ειρήνη να'ρθει να σε αγκαλιάσει.

Γιατί?

Γιατί αυτή είναι λευκή και οι άνθρωποι άλλοι άσπροι και άλλοι μαύροι.

Πόσα, αλήθεια, αστέρια από τον ουρανό σε αγνοούν?

Πόσοι, αλήθεια, άνθρωποι δεν ξέρουν ότι τους αγαπάς, ενώ εσύ ξενυχτάς?

Πόσες φορές, άραγε, έχεις φτάσει σε σημείο -δεν πάει άλλο πια-?

Κι όμως, δε μίλησες...

Κι όταν μίλησες, δεν είχες φωνή...

Όπως στα όνειρα...

Φωνάζεις, αλλά δε σε ακούει κανείς.

Θυμήσου όμως... Στα όνειρα έχεις ανυπέρβλητη Δύναμη.

Γι' αυτό ξυπνάς με το ρυθμό ταμπούρλων που ξεχειλίζει από το στήθος σου.

Ή επειδή δεν αντέχεις να δεις τη συνέχεια... πόση δύναμη κρύβει το άβατο υποσυνείδητό σου.

Παραδέξου το...

Είσαι πιο δυνατός όταν ονειρεύεσαι.

Σε ένα όνειρο βλέπεις το χορό της φαντασίας γύρω από τη φωτιά του ύπνου.

Ζήσε λοιπόν το όνειρο...

Κι ας πέσει η φωτιά του να σε κάψει.

Είδες ο Ίκαρος?