Sententia

Άρωμα γλυκό, τριανταφυλλένιο διαπερνά το τείχοs της σιωπής κι αγκαλιάζει την μοναξιά, εισχωρώντας τρυφερά στο βάθοs της καρδιάς...

Κάτι συμβαίνει.

Τα φύλλα της ψυχής μου το μαρτυρούν! Μιλούν τόσο πυκνά, πιο πυκνά κι από διαβασμένους ανθρώπους.

Κάποτε θα πρέπει να μιλήσω.

Θα ''Πρέπει''? Όχι, όχι... η λέξη αυτή δεν χωράει εδώ.

Όχι ΚΑΙ εδώ.

Θα σφίξω τα χέρια, θα κλείσω τα μάτια και θα αφήσω τη Μνήμη να δείρει τα περασμένα.

Μου το ζητάει ο Εαυτός μου.

Τότε μόνο θα είμαι ώριμη για να κλάψω αληθινά.

Θέλω να γίνω Ατελείωτη...

'Οπως οι λέξεις Θηλυκού Γένους.

Ελευθερία. Ψυχή.
Σκέψη. Δύναμη.
Μουσική.

Αγάπη.

'Ανθρωποι, ανοίξτε μου την πόρτα...

ΑΓΑΠΗΘΗΚΑ.